Schody w Santa Fe19 czerwca 2002
Po podbiciu Meksyku przez Corteza Hiszpanie opanowali również obszary, na których rozcišgajš się dzisiejsze stany Kalifornia, Nowy Meksyk czy Teksas. Dopiero w I połowie XIX wieku Amerykanie sukcesywnie przyłšczali te tereny do rozwijajšcych się Stanów Zjednoczonych Ameryki Płn. Po Hiszpanach pozostały liczne kocioły, domy w kolonialnym stylu, miasta. Jednym z nich było La Villa Real de la Santa Fe de San Francisco de Assisi, co w tłumaczeniu na polski brzmi: Królewskie Miasto więtej Wiary pod wezwaniem w. Franciszka z Asyżu. Amerykanie skrócili jego nazwę do Santa Fe i ulokowali w nim stolicę stanu Nowy Meksyk. W okresie podboju Dzikiego Zachodu należało do bardziej znanych, gdyż kończyła się tu linia dyliżansów pocztowo- pasażerskich, słynna "Santa Fe Trail". Dzi Santa Fe to niewielkie miasteczko liczšce niespełna 50 tys. mieszkańców -stawne dzięki niezwykłym schodom.
Po pięciu latach, w 1878 roku, kaplicę ukończono. Podliczono rachunki - kosztowała 30 tys. dolarów. Ustalono termin wizyty biskupa dla powięcenia wištyni. I tu zaczęty się przysłowiowe "schody", bowiem prawdziwych... nie było!!! Wystrój kaplicy - zwłaszcza witrażowe okna - byt liczny, podest dla chóru umiejętnie wkomponowany, tylko... czy to przez przeoczenie architekta, czy to w trakcie prac budowlanych -zapomniano połšczyć kaplicę z chórem schodami. Chór zatem byt, ale nie można się było nań dostać.
Wezwani ciele zastanawiali się, co z tym fantem zrobić. Wszyscy ocenili, że dobudowanie schodów jest niemożliwe: zajęłyby zbyt dużo miejsca w kaplicy. Przystawiono więc drabinę. Siostry z matkš przełożonš o imieniu Magdalena na czele, zdegustowane takš prowizorkš, postanowiły szukać pomocy w modlitwach. W naturalnym odruchu kierowały je do w. Józefa, który - jak wiemy - cielš byt z zawodu.
Nie minęło wiele dni, gdy do furty zapukał stary, siwy człowiek, który podróżował po okolicy na osiołku oferujšc drobne prace. Dowiedział się o zmartwieniu sióstr i zaproponował matce przełożonej, że mógłby zajšć się budowš schodów. Ta z wrodzonej uprzejmoci, nie wierzšc w realnoć jego deklaracji, wyraziła zgodę.
Minęło kilka miesięcy. Siostry obserwowały jak, dzień w dzień, bezimienny staruszek piłował deski, moczył je w baliach, pasował, stukał, pukał - i powoli wznosił spiralnie wijšce się - od podłogi aż do podestu chóru - schody, używajšc tylko pity, kštownicy i młotka.
Gdy pewnego dnia matka Magdalena, widzšc gotowš już konstrukcję, chciała rozliczyć się z owym cielš, nigdzie nie można było go znaleć. Gdy zaczęto go szukać, okazało się, że nikt inny w okolicy, poza siostrami, nie widział go, nie wiadomo też było skšd brat drewno, bowiem żaden skład materiałów nie sprzedał w owym okresie drewna w takiej iloci.
A schody stały, i stojš do dzi, cieszšc oczy turystów swym niezwykłym wyglšdem. Nieznany rzemielnik zbudował je z 33 stopni, układajšc w dwa kompletne skręty, każdy po pełne 360o i, co najbardziej zadziwiajšce, bez centralnego wspornika utrzymujšcego je w pionie! Nie majš żadnych podpórek czy wzmocnień. Nie użył do ich połšczenia ani jednego gwodzia, mocował je na drewnianych kołkach, łšczšc płaszczyzny stopni w siedmiu miejscach do wewnštrz, na tzw. zršb, i w dziewięciu miejscach na zewnštrz, a wszystkie fragmenty idealnie spasowane ze sobš. Co prawda, poczštkowo zakonnice dostawały się na chór na czworakach, bo schody nie miały zabezpieczajšcej balustrady. Zbudowano jš dopiero dwa lata póniej.
Architekci, projektanci i wykonawcy budowlani, którzy przyjeżdżajš podziwiać tę niesamowitš konstrukcję, zgodnie uważajš, że schody nie majš prawa stać - powinny załamać się tuż po wykonaniu, a minęło już 120 lat i, choć używane codziennie, wcišż stojš i wyglšdajš jak nowe!
Żeby lista niezwykłoci zwišzanych z tš zadziwiajšcš konstrukcjš była pełna, trzeba dodać, że schody zostały wykonane z nieznanego drewna: jakiego i skšd je tajemniczy ciela brat - pozostaje wcišż nie wyjanionš zagadkš. Przy tym, idšc po schodach, czy to w dół, czy w górę - ma się wrażenie, że oba skręty - każdy po 3600 - przybliżajš się do siebie.
Siostry zakonne, głęboko wierzšce w skutecznoć modlitw swych poprzedniczek, uważajš, że owym zagadkowym budowniczym byt w. Józef Ciela.
autor: Jan Larecki