Szczekajšca plaża w Kauai19 czerwca 2002
W okręgu Mana, na południowym brzegu hawajskiej wyspy Kauai piaszczyste wydmy cišgnš się niemal równolegle do morza na długoci 2 kilometrów. Po stronie wschodniej pas wydm kończy się wzniesieniem o symetrycznej budowie, które od strony lšdu wyglšda jak cięty stożek.
W artykule opublikowanym w amerykańskim periodyku Science w 1890r., H. Carrington Bolton pisał:
Piaski na szczycie i zboczu od strony lšdu (w odległoci około 100 jardów (90 m) od morza majš osobliwe właciwoci akustyczne. Wydma ma 108 stóp (33 m) wysokoci, ale piasek, który wydaje dwięki leży tylko do wysokoci 60 stóp (18 m) od podłoża, na które sig osuwa. W najbardziej stromym miejscu kšt nachylenia jest jednakowy i wynosi 31o. Piasek jest bardzo ruchliwy, kiedy jest talkiem suchy. Przy zakłóceniu równowagi osuwa się falami po zboczu, wydajšc gęboki, basowy i modulowany dwięk.
Osobliwym piaskiem zainteresował się dr James Blake z California Academy of Sciences, który dokonał analizy mikroskopowej jego struktury:
... ziarna piasku składajš się głównie ze szczštków koralowców i zwapniałych gšbek. Wszystkie sš perforowane. Małe otwory prowadzš do zwykle lepych wgłębień, często znacznie większych niż sam otwór, czasami połšczonych z powierzchniš wšskš szczelinš. Struktura ziaren (zdaniem Blake'a) w pełni wyjania zjawisko powstawania dwięku w czasie, kiedy się poruszajš. Wzajemne tarcie powoduje wibracje materii, a zatem i cianek otworów. Wibracje przekazywane powietrzu we wgłębieniach wywołujš dwięk... Piasek jednak musi być suchy, bowiem wypełnienie otworów wodš uniemożliwia powstawanie wibracji.
Szczekajšce piaski z Kauai majš niebagatelne znaczenie, ponieważ dzięki nim naukowcy powinni wreszcie docenić znaczenie ciekawostek geologicznych. Na podstawie fenomenu hawajskiej plaży można udowodnić, że możliwoci akustyczne piasków nie zależš w żadnej mierze od ich składu chemicznego. W co najmniej stu innych, równie słynnych przypadkach, piaski, które dwięczš składajš się z krzemu, podczas gdy na Kauai piewajš piaski wapienne.
autor: Karl P. N. Shuker
tłumaczenie: Dorota Gostyńska
Piaski na szczycie i zboczu od strony lšdu (w odległoci około 100 jardów (90 m) od morza majš osobliwe właciwoci akustyczne. Wydma ma 108 stóp (33 m) wysokoci, ale piasek, który wydaje dwięki leży tylko do wysokoci 60 stóp (18 m) od podłoża, na które sig osuwa. W najbardziej stromym miejscu kšt nachylenia jest jednakowy i wynosi 31o. Piasek jest bardzo ruchliwy, kiedy jest talkiem suchy. Przy zakłóceniu równowagi osuwa się falami po zboczu, wydajšc gęboki, basowy i modulowany dwięk.
Osobliwym piaskiem zainteresował się dr James Blake z California Academy of Sciences, który dokonał analizy mikroskopowej jego struktury:
... ziarna piasku składajš się głównie ze szczštków koralowców i zwapniałych gšbek. Wszystkie sš perforowane. Małe otwory prowadzš do zwykle lepych wgłębień, często znacznie większych niż sam otwór, czasami połšczonych z powierzchniš wšskš szczelinš. Struktura ziaren (zdaniem Blake'a) w pełni wyjania zjawisko powstawania dwięku w czasie, kiedy się poruszajš. Wzajemne tarcie powoduje wibracje materii, a zatem i cianek otworów. Wibracje przekazywane powietrzu we wgłębieniach wywołujš dwięk... Piasek jednak musi być suchy, bowiem wypełnienie otworów wodš uniemożliwia powstawanie wibracji.
Szczekajšce piaski z Kauai majš niebagatelne znaczenie, ponieważ dzięki nim naukowcy powinni wreszcie docenić znaczenie ciekawostek geologicznych. Na podstawie fenomenu hawajskiej plaży można udowodnić, że możliwoci akustyczne piasków nie zależš w żadnej mierze od ich składu chemicznego. W co najmniej stu innych, równie słynnych przypadkach, piaski, które dwięczš składajš się z krzemu, podczas gdy na Kauai piewajš piaski wapienne.
autor: Karl P. N. Shuker
tłumaczenie: Dorota Gostyńska