Czy Złote Runo istniało naprawdę?19 czerwca 2002
Jeden z najsłynniejszych mitów greckich opowiada o wyprawie herosa Jazona i jego towarzyszy na pokładzie statku Argo po Złote Runo do Kolchidy (obecnie częć Gruzji). Było to runo Chrysomallusa, skrzydlatego baranka, wysłanego przez Hermesa na ratunek dzieciom, dręczonym przez złš macochę Ino. Chciała ona złożyć pasierbów w ofierze, żeby ułaskawić bogów podczas wielkiego głodu w Beocji (starożytnej Grecji).
Tradycyjnie uważa się, że Złote Runo to twór wyobrani. Czasami interpretuje się mit jako zniekształconš opowieć o wydobywaniu złota w starożytnej Grecji, ponieważ wiadomo, że owczej wełny używano do odsiewania drobin złota w rzece Phasis. W 1987 r. doktor G.J. Smith, wykładowca chemii fizycznej na Melbourne University w Australii zaproponował jednak całkowicie odmiennš teorię, wyjaniajšcš w sposób bezporedni, choć doć niewiarygodny, rzeczywiste istnienie Złotego Runa.
W dzisiejszych czasach, w okresie suszy, farmerzy często karmiš swoje owce lićmi. Smith wywodzi więc, że w podobnej sytuacji rolnicy w starożytnej Grecji mogli karmić swoje owce lićmi pospolitego drzewa oliwnego Olea europaea. Licie roliny zawierajš kwas, złożony z substancji zwanych glikozydami. Kiedy owce trawiš licie, wydzielajš przez gruczoły potowe czerwonawš substancję zwanš lanaurynš. Barwi ona ich runo na charakterystyczny złoty kolor.
Zjawisko przywiodło Smitha do wniosku, że podstawš mitu Złotego Runa stał się widok zabarwionej na żółto sierci owiec, żywionych lićmi oliwki w okresie wielkiej suszy. Wyjanienie tajemniczej i wzruszajšcej opowieci nie jest zbyt romantyczne, ale niewštpliwie skłania do mylenia.
autor: Karl P. N. Shuker
tłumaczenie: Dorota Gostyńska
W dzisiejszych czasach, w okresie suszy, farmerzy często karmiš swoje owce lićmi. Smith wywodzi więc, że w podobnej sytuacji rolnicy w starożytnej Grecji mogli karmić swoje owce lićmi pospolitego drzewa oliwnego Olea europaea. Licie roliny zawierajš kwas, złożony z substancji zwanych glikozydami. Kiedy owce trawiš licie, wydzielajš przez gruczoły potowe czerwonawš substancję zwanš lanaurynš. Barwi ona ich runo na charakterystyczny złoty kolor.
Zjawisko przywiodło Smitha do wniosku, że podstawš mitu Złotego Runa stał się widok zabarwionej na żółto sierci owiec, żywionych lićmi oliwki w okresie wielkiej suszy. Wyjanienie tajemniczej i wzruszajšcej opowieci nie jest zbyt romantyczne, ale niewštpliwie skłania do mylenia.
autor: Karl P. N. Shuker
tłumaczenie: Dorota Gostyńska