Jestem niezalogowany   zaloguj mnie   /   rekrutacja do Tajne.org


Stare miasta
3 lipca 2002
W odległoœci około 50 kilometrów na północny wschód od Mexico City leży miasto Teotihuacan (nie należy go mylić z dawnš stolicš Majów, Tenochtitlan, którš zburzyli Hiszpanie i na jej miejscu wznieœli Mexico City). U szczytu swojego rozkwitu, około 500 r. Teotihuacan było największym miastem Nowego Œwiata i szóstym pod względem wielkoœci miastem całego globu. Leżało na wyżynie, na wysokoœci 2300 m. Nazwę oznaczajšcš "miasto, w którym ludzie stajš się bogami" nadali mu Aztekowie, którzy odkryli je 700 lat po jego upadku. Wielki oœrodek handlowy i religijny wybudowali według precyzyjnego planu przedstawiciele cywilizacji, która przetrwała niemal tysišc lat. Wspaniała metropolia rozcišgała się na obszarze 20 kilometrów kwadratowych. Mieszkało w niej 200000 ludzi. Przez œrodek biegł szeroki trakt, który Aztekowie nazywali Alejš Umarłych. Łšczył on trzy najokazalsze budowle Teotihuacan - Piramidę Słońca o wysokoœci 66 m, mniejszš Piramidę Księżyca i Cytadelę, w której znajdowała się Œwištynia Quetzalcoatla.

Przypuszcza się, że Teotihuacan powstało około 150 r. p.n.e. (można jednak założyć, że ludzie osiedlali się tu już około 4000 r. p.n.e.). Szczyt swojej œwietnoœci osišgnęło w okresie Xolalpan (450-650 r.). Zniszczył je tajemniczy pożar około 750 r.

Ruiny Tiahuanaco wznoszš się 4000 m nad poziomem morza, w odległoœci około 20 kilometrów na południe od Jeziora Titicaca, w Boliwii, tuż przy granicy Peru. Pod koniec XIX wieku wiele wspaniałych kamiennych gmachów i posšgów zniszczono, ponieważ traktowano miasto jako Ÿródło budulca przy wznoszeniu La Paz, obecnej stolicy Boliwii (odległej o 95 km na południe). Tiahuanaco niszczono także wczeœniej. Istniało tu kolejno i popadało w ruinę pięć miast. Pierwsze założono około 1700 r. p.n.e., ostatnie opustoszało w nie wyjaœnionych okolicznoœciach w 1200 r.

Tiahuanaco było niegdyœ perłš cywilizacji, obejmujšcej swoim wpływem wyżyny na południu Boliwii i Peru oraz północne Chile. Nie było to jednak imperium gospodarcze i militarne, lecz religijne. Najsłynniejszym zabytkiem Tiahuanaco, który zachował się do naszych czasów jest Brama Słońca. Budowla o wysokoœci 3 metrów, o wadze wielu ton, została wykonana z jednego bloku andezytu. Widnieje na niej piękna płaskorzeŸba Kon-Tiki Wirakoczy, pradawnego płaczšcego boga Tiahuanaco.


Dzięki współczesnym archeologom poznaliœmy ułamek dziejów obu miast. Nie wiadomo jednak do dziœ, kim byli ich budowniczowie. Przypuszcza się, że byli mieszkańcami Nowego Œwiata. Niedawno jednak wysunięto szeroko komentowanš hipotezę, że do Nowego Œwiata mogli przybyć starożytni Egipcjanie i dać poczštek wielkim cywilizacjom. Poważnym argumentem na rzecz œmiałej koncepcji była wyprawa Thora Heyerdahla, który zbudował egipskš łódŸ z papirusu, nazwanš Ra II i przepłynšł Atlantyk, z Afryki na Barbados, dowodzšc, że Egipcjanie mogli odbyć takš podróż. Zwolennicy tej hipotezy wskazywali także na podobieństwo starożytnych egipskich łodzi papirusowych do łodzi z Jeziora Titicaca. Podkreœlali także podobieństwa między piramidami z Egiptu i Nowego Œwiata.

Czy zbieżnoœci w rozwoju obu odległych cywilizacji dowodzš niezbicie, że pozostawały one w kontakcie? A może jest to prosty lecz ważny argument przemawiajšcy za tym, że istnieje ograniczona liczba sposobów osišgania danego celu i dlatego odległe i całkowicie niezależne od siebie cywilizacje nieuchronnie rozwijajš się w podobny sposób?

Wykopaliska prowadzone w Teotihuacan i Tiahuanaco nie doprowadziły do uzyskania jednoznacznej odpowiedzi, lecz pomnożyły wštpliwoœci. Istnieje na przykład wyraŸne podobieństwo między piramidami Nowego Œwiata i najwczeœniejszymi piramidami egipskimi. Trzeba jednak zauważyć, że poczštek budowlom egipskim dały grobowce) natomiast piramidy Nowego Œwiata powstawały zwykle (choć nie zawsze) jako platformy œwištynne.

Nie wiadomo zatem, czy budowniczowie Teotihuacan i Tiahuanaco pochodzili z Nowego czy ze Starego Œwiata. O ich ojczyŸnie wiedzš wszystko tylko milczšce kamienne budowle starożytnych miast.


autor: Karl P. N. Shuker
tłumaczenie: Dorota Gostyńska