Tajemnica Stonehenge3 lipca 2002
Na Wyspach Brytyjskich jest wiele pradawnych megalitów - pojedynczych głazów, kamiennych kręgów i innych tajemniczych skalnych budowli: Avenbury Henge w Wiltshire, Rollright Stones w Oxfordshire, grupa głazów zwanych "Long Meg and Daughters" w Cumbrii, Callanish na wyspie Lewis w archipelagu Hebrydów Zewnętrznych, Longstone, kilka megalitów na terenie Dartmoor, Ring of Brodgar na Orkney i wiele innych. Najsłynniejszy jednak i najbardziej tajemniczy jest kršg Stonehenge wznoszšcy się na równinie na północ od miasta Salisbury.
Stonehenge składa się z dwóch kręgów: zewnętrzny tworzš bloki piaskowca, wspierajšce niegdy bloki poprzeczne (do dzi przetrwało tylko szeć bloków poprzecznych). Kršg wewnętrzny tworzš bloki bazaltu, otaczajšce konstrukcję w kształcie podkowy. Jej bloki zewnętrzne sš także z piaskowca, bloki wewnętrzne z bazaltu. Żadna z konstrukcji tworzšcych podkowę nie zachowała się w całoci. Niektóre głazy spadły, innych po prostu brak. Wewnštrz podkowy położonej w samym rodku leży pęknięty na pół blok skalny, zwany Altar Stone - Kamienny Ołtarz. Kršg zewnętrzny otacza piercień pięćdziesięciu szeciu otworów - Aubrey Holes. Około siedmiu metrów od Altar Stone leży kamień zwany Heel Stone.
Bloki piaskowca pochodzš z okolicy. Bloki bazaltu sprowadzono, jak się powszechnie sšdzi, z odległego zakštka gór Prescelly na południowym zachodzie Walii. Kršżš jednak miałe opowieci o bazalcie, który olbrzymi przynieli z Afryki do Irlandii, z Irlandii natomiast trafił do Wiltshire za sprawš czarów Merlim. Przekonanie o tym, że Stonehenge wznieli druidzi jest bardzo rozpowszechnione, lecz błędne. Budowla pochodzi sprzed 4000 lat i powstała w neolicie czyli "młodszej epoce kamienia." Przebudowywano jš kilkakrotnie, po raz ostatni około 1400 r. p.n.e., u progu epoki bršzu. W ten sposób powstała konstrukcja, która przetrwała do dzi, choć w niekompletnej formie.
Fakty mówiš same za siebie, ale przeznaczenie tej imponujšcej majestatycznej budowli nadal pozostaje tajemnicš. Czym było Stonehenge - wištyniš Słońca, obserwatorium astronomicznym, ródłem życiodajnej energii czy budowlš przybyszów z innej planety? Na temat kamiennego kręgu powstało wiele teorii, od pomysłowych i wyrafinowanych po wręcz absurdalne. Wiele pisano o zwišzku poszczególnych kamieni ze zjawiskami astronomicznymi, wnioskujšc, że Stonehenge było skomplikowanym obserwatorium astronomicznym. Prawdš jest, że linia łšczšca Heel Stone i Altar Stone wyznacza miejsce wschodu słońca w dniu przesilenia letniego. Niedawno jednak Janet i Colin Bord w pracy Anciem Mysteries of Britain wskazali na błędy astronomicznej interpretacji kręgu i koniecznoć weryfikacji tej bardzo rozpowszechnionej teorii.
Istnieje jeszcze inna, całkowicie odmienna teoria, która ma swoje ródło w folklorze. Uważa się, że Stonehenge, tak jšk inne megality, ma właciwoci uzdrawiajšce. Po raz pierwszy udokumentowano te wierzenia w XIIw., w History of the Kings of Britain Geoffreya of Monmouth. Dowiadczenia przeprowadzone w zwišzku z realizacjš "Projektu Smoka", zainicjowanego w 1978 r. przez badacza energii ziemskiej, Paula Devereux ujawniły, że co najmniej jeden z głazów z kręgu Rollright w Oxfordshire otacza bardzo silne pole magnetyczne, ulegajšce gwałtownym zmianom. Co ciekawe, mieszkańcy tych okolic od stuleci przychodzili do Rollright Stones, żeby leczyć kruche lub złamane koci. We współczesnej medycynie znaleziono dowody na to, że elektromagnetyzm przyspiesza gojenie się złamań. Wyniki badań wykorzystuje się z dobrym skutkiem w leczeniu szpitalnym. Czy to jedynie zbieg okolicznoci?
Być może budowniczowie Stonehenge i innych konstrukcji megalitycznych byli wiadomi istnienia takich sił i wznosili kamienne bloki tam, gdzie znajdowały się naturalne ródła energii ziemskiej? "Projekt Smoka" ujawnił, że wiele megalitów leży w miejscach uskoków geologicznych, intruzji lub promieniowania. Tajemnica energii ziemskiej łšczy się z zagadkš tak zwanych "ley lines", linii prostych biegnšcych między angielskimi miejscowociami o nazwach zakończonych na -ley, -ly, leigh, spajajšcych prehistoryczne miejsca kultu. Istnieje hipoteza, że tworzš one rozległš sieć naziemnš, wzdłuż podziemnych kanałów energetycznych. W Wielkiej Brytanii koncepcjš cišgów energii zajšł się w dopiero w 1921 r. naukowiec amator Alfred Watkins. W Chinach jednak od niepamiętnych czasów istniała wiara w lung mei czyli "cieżki smoka" (stšd wzišł nazwę projekt Devereux), które miały swój odpowiednik w ciele ludzkim w postaci meridianów. Wiedza o kanałach energii stała się podstawš akupunktury, chińskiej metody leczenia o starożytnym rodowodzie.
Na Zachodzie koncepcja energii ziemskiej budzi nadal liczne wštpliwoci, choć istnieje duża grupa badaczy, przekonanych o jej istnieniu i mocy. Wieczorem 25 sierpnia 1974 r. działania energii dowiadczył podobno zdumiony i przerażony William Lincoln. Młodzieniec wraz z trzema kolegami przekroczył kršg buków leżšcy na skrzyżowaniu pięciu linii, na wzgórzu w Washington w West Sussex. Nagle niewidzialna siła uniosła go nad ziemię, na wysokoć jednego metra. Co najmniej 30 sekund utrzymywał się w powietrzu w pozycji horyzontalnej, krzyczšc ze strachu, po czym opadł na ziemię. Czyżby w ten sposób moce przeszłoci chciały przypomnieć nam o swoim istnieniu?
autor: Karl P. N. Shuker
tłumaczenie: Dorota Gostyńska
Bloki piaskowca pochodzš z okolicy. Bloki bazaltu sprowadzono, jak się powszechnie sšdzi, z odległego zakštka gór Prescelly na południowym zachodzie Walii. Kršżš jednak miałe opowieci o bazalcie, który olbrzymi przynieli z Afryki do Irlandii, z Irlandii natomiast trafił do Wiltshire za sprawš czarów Merlim. Przekonanie o tym, że Stonehenge wznieli druidzi jest bardzo rozpowszechnione, lecz błędne. Budowla pochodzi sprzed 4000 lat i powstała w neolicie czyli "młodszej epoce kamienia." Przebudowywano jš kilkakrotnie, po raz ostatni około 1400 r. p.n.e., u progu epoki bršzu. W ten sposób powstała konstrukcja, która przetrwała do dzi, choć w niekompletnej formie.
Fakty mówiš same za siebie, ale przeznaczenie tej imponujšcej majestatycznej budowli nadal pozostaje tajemnicš. Czym było Stonehenge - wištyniš Słońca, obserwatorium astronomicznym, ródłem życiodajnej energii czy budowlš przybyszów z innej planety? Na temat kamiennego kręgu powstało wiele teorii, od pomysłowych i wyrafinowanych po wręcz absurdalne. Wiele pisano o zwišzku poszczególnych kamieni ze zjawiskami astronomicznymi, wnioskujšc, że Stonehenge było skomplikowanym obserwatorium astronomicznym. Prawdš jest, że linia łšczšca Heel Stone i Altar Stone wyznacza miejsce wschodu słońca w dniu przesilenia letniego. Niedawno jednak Janet i Colin Bord w pracy Anciem Mysteries of Britain wskazali na błędy astronomicznej interpretacji kręgu i koniecznoć weryfikacji tej bardzo rozpowszechnionej teorii.
Istnieje jeszcze inna, całkowicie odmienna teoria, która ma swoje ródło w folklorze. Uważa się, że Stonehenge, tak jšk inne megality, ma właciwoci uzdrawiajšce. Po raz pierwszy udokumentowano te wierzenia w XIIw., w History of the Kings of Britain Geoffreya of Monmouth. Dowiadczenia przeprowadzone w zwišzku z realizacjš "Projektu Smoka", zainicjowanego w 1978 r. przez badacza energii ziemskiej, Paula Devereux ujawniły, że co najmniej jeden z głazów z kręgu Rollright w Oxfordshire otacza bardzo silne pole magnetyczne, ulegajšce gwałtownym zmianom. Co ciekawe, mieszkańcy tych okolic od stuleci przychodzili do Rollright Stones, żeby leczyć kruche lub złamane koci. We współczesnej medycynie znaleziono dowody na to, że elektromagnetyzm przyspiesza gojenie się złamań. Wyniki badań wykorzystuje się z dobrym skutkiem w leczeniu szpitalnym. Czy to jedynie zbieg okolicznoci?
Być może budowniczowie Stonehenge i innych konstrukcji megalitycznych byli wiadomi istnienia takich sił i wznosili kamienne bloki tam, gdzie znajdowały się naturalne ródła energii ziemskiej? "Projekt Smoka" ujawnił, że wiele megalitów leży w miejscach uskoków geologicznych, intruzji lub promieniowania. Tajemnica energii ziemskiej łšczy się z zagadkš tak zwanych "ley lines", linii prostych biegnšcych między angielskimi miejscowociami o nazwach zakończonych na -ley, -ly, leigh, spajajšcych prehistoryczne miejsca kultu. Istnieje hipoteza, że tworzš one rozległš sieć naziemnš, wzdłuż podziemnych kanałów energetycznych. W Wielkiej Brytanii koncepcjš cišgów energii zajšł się w dopiero w 1921 r. naukowiec amator Alfred Watkins. W Chinach jednak od niepamiętnych czasów istniała wiara w lung mei czyli "cieżki smoka" (stšd wzišł nazwę projekt Devereux), które miały swój odpowiednik w ciele ludzkim w postaci meridianów. Wiedza o kanałach energii stała się podstawš akupunktury, chińskiej metody leczenia o starożytnym rodowodzie.
Na Zachodzie koncepcja energii ziemskiej budzi nadal liczne wštpliwoci, choć istnieje duża grupa badaczy, przekonanych o jej istnieniu i mocy. Wieczorem 25 sierpnia 1974 r. działania energii dowiadczył podobno zdumiony i przerażony William Lincoln. Młodzieniec wraz z trzema kolegami przekroczył kršg buków leżšcy na skrzyżowaniu pięciu linii, na wzgórzu w Washington w West Sussex. Nagle niewidzialna siła uniosła go nad ziemię, na wysokoć jednego metra. Co najmniej 30 sekund utrzymywał się w powietrzu w pozycji horyzontalnej, krzyczšc ze strachu, po czym opadł na ziemię. Czyżby w ten sposób moce przeszłoci chciały przypomnieć nam o swoim istnieniu?
autor: Karl P. N. Shuker
tłumaczenie: Dorota Gostyńska