Taniec z kobrš5 lipca 2002
Ophiolatreia- oddawanie czci wężom jest jednš z najstarszych form kultur religijnych. Zwišzek Wyznawcy i pewnoć siebie. Wspólnie udali się do skrzyni, w której wiły się wciekle bezsilne gady. Chłopiec skupił caałš uwagę na wyjštkowo dużej z bóstwem jest tu niezwykle złożony i dramatyczny. Czasami niesie mierć. Przykładem osobliwego kultu jest taniec węży, wykonywany przez słynne birmańskie kapłanki.
Oddajš one czeć kobrom królewskim Ophiophagus hannah, które osišgajš długoć nawet 5 metrów i sš największymi wężami jadowitymi na wiecie. Sš także niezwykle agresywne. Atakujšc, unoszš głowy, wyprężajšc ciało nad ziemiš na wysokoć co najmniej 1 metra. Gdybymy zetknęli się z takim wężem, umykalibymy co sił w nogach, nie tracšc chwili czasu! W Birmie jednak kapłanki węży z upodobaniem tańczš ze swoimi bóstwami.
Kiedy kapłanka znajdzie kobrę królewskš na swojej drodze, rozpoczyna niezwykły taniec w odległoci metra lub dwóch od gada, zręcznie wymachujšc szatš niczym matador muletš, żeby uniknšć mierciononych ciosów zębów jadowych. Wšż zadaje je na olep, wbijajšc zęby w materiał, ilekroć kapłanka znajdzie się w pobliżu. Wkrótce szata ocieka złotawymi kroplami jadu. Kapłanka jednak naraża się na jeszcze większe niebezpieczeństwo. Jej taniec wieńczy pocałunek.
W mgnieniu oka kobieta pochyla się i całuje kobrę w łeb lub prosto w paszczę! Powtarza ów akt dwukrotnie, po czym wycofuje się powoli, dołšczajšc do grupy oczarowanych wiernych. Kobra szybko umyka. Taniec się kończy, bóstwo znika.
Jak wytłumaczyć to osobliwe zjawisko? Dziewczęta trenujš od dziecka z wężami, które nie sš jadowite lub kobrami pozbawionymi zębów jadowych. W ten sposób zdobywajš głębokš wiedzę o zachowaniu węży i ich ruchach. Uczš się więc koordynować swoje gesty co do ułamka sekundy. Taniec kapłanki może także oszołomić lub zahipnotyzować kobrę, zmniejszajšc prędkoć i celnoć jej ciosów. Istnieje wiele wiarygodnych wyjanień tańca z kobrami. Wiadomo, że jest to obrzęd o prastarej tradycji. Z pewnociš więc znacznš rolę należy tu przypisać dowiadczeniu.
wiadkiem tańca z kobrš był przyrodnik i filmowiec Armand Denis, który wyruszył na Daleki Wschód w 1939 r. Podczas jednej z wypraw miał także okazję zobaczyć inne niezwykłe spotkanie kobry królewskiej z człowiekiem.
Tuż przed wybuchem drugiej wojny wiatowej, Denis kręcił w Singapurze film przyrodniczy. Chcšc zwiększyć jego atrakcyjnoć, dał do miejscowej prasy ogłoszenie, że kupi kobry królewskie - zwierzęta pospolite w tym rejonie Azji. Wkrótce otrzymał tuzin dorosłych, niezwykle agresywnych węży. Umiecił je w skrzyni, dobrze zabezpieczonej pokrywš z drucianej siatki. Uwięzione kobry uderzały w niš z furiš, tryskajšc straszliwym jadem, który ciekał z siatki.
Wkrótce do hotelu, w którym mieszkał Denis zgłosił się chłopiec, mały Chińczyk w dziwnej białej szacie o długich szerokich rękawach, i zaoferował swoje usługi. Powiedział, że chętnie zajmie się wężami, jeli po zakończeniu zdjęć Denis da mu jednš z królewskich kobr. Filmowiec nie wierzył, że chłopiec poradzi sobie z jadowitymi mieszkańcami klatki. Zaintrygował go jednak jego spokój i agresywnej kobrze. Zachwycił się jej urodš i zapewnił Denisa, że z łatwociš jš poskromi. Denis szybko przypomniał mu, że jad kobry powoduje mierć i nie należy dotykać rozjuszonych gadów. Dopiero po kilku dniach, kiedy przywyknš do klatki, będzie można skutecznie się nimi zajšć i wykorzystać je dla potrzeb filmu.
Chłopiec umiechnšł się tylko, zapewniajšc filmowca, że poradzi sobie bez trudu i zagrożenia życia. Kiedy zaczšł unosić wieko skrzyni, Denis zaniepokoił się nie na żarty i błagał go, żeby zostawił węże w spokoju. Nic nie mówišc, Chińczyk wyjšł ze zwojów swojej szaty małš fiolkę z dziwnym zielonym płynem. Kiedy jš otworzył, w powietrzu rozszedł się zapach, nieco podobny do woni wieżo skoszonej trawy. Chłopiec wzišł płyn do ust, po czym nachylił się nad skrzyniš tak nisko, że znalazł się w zasięgu ciosu kobry. Denis zamarł ze strachu i patrzył jak urzeczony na to, co w jego mniemaniu musiało nieuchronnie nastšpić. Jeszcze chwila, a niemšdry dzieciak zginie, porażony jadem. Chińczyk jednak był szybszy od węża.
Nachylił się jeszcze niżej nad skrzyniš i nagle wypluł płyn z ust, spryskujšc głowę i całe ciało wybranej kobry. Odczekał minutę, po czym - ku rosnšcemu zdumieniu i przerażeniu Denisa - bez lęku włożył rękę do skrzyni i wyjšł gada, obejmujšc jego ciało porodku. Trzymał jadowitego węża tak spokojnie i swobodnie, jak dziecko trzyma sznurek lub skakankę. Niezwykły zielony płyn sprawił, że kobra zachowywała się biernie, jak odrętwiała. Na chwilę uniosła głowę i wydawała się spoglšdać na swojego małego pogromcę, ale nie usiłowała zadać ciosu.
Po chwili Chińczyk umiecił jš z powrotem w skrzyni, ukłonił się z powagš osłupiałemu Denisowi i wyszedł, obiecujšc, że powróci jutro rano, żeby zajšć się wszystkimi kobrami w skrzyni. Nie dotrzymał jednak obietnicy. Denis już nigdy nie zobaczył tajemniczego pogromcy.
Mechanizm poskramiania węży jest w tym wypadku jeszcze bardziej tajemniczy niż podczas tańca kobry.
Nauka nie zna bowiem żadnej substancji, która mogłaby wprawiać węże w stan dziwnego otępienia. Sto lat temu gazety donosiły, że w niektórych rejonach stanu Ohio odstrasza się grzechotniki za pomocš lici pewnego gatunku jesionu. Współczesna nauka nie potwierdziła jednak tych rewelacji.
autor: Karl P. N. Shuker
tłumaczenie: Dorota Gostyńska
Kiedy kapłanka znajdzie kobrę królewskš na swojej drodze, rozpoczyna niezwykły taniec w odległoci metra lub dwóch od gada, zręcznie wymachujšc szatš niczym matador muletš, żeby uniknšć mierciononych ciosów zębów jadowych. Wšż zadaje je na olep, wbijajšc zęby w materiał, ilekroć kapłanka znajdzie się w pobliżu. Wkrótce szata ocieka złotawymi kroplami jadu. Kapłanka jednak naraża się na jeszcze większe niebezpieczeństwo. Jej taniec wieńczy pocałunek.
W mgnieniu oka kobieta pochyla się i całuje kobrę w łeb lub prosto w paszczę! Powtarza ów akt dwukrotnie, po czym wycofuje się powoli, dołšczajšc do grupy oczarowanych wiernych. Kobra szybko umyka. Taniec się kończy, bóstwo znika.
Jak wytłumaczyć to osobliwe zjawisko? Dziewczęta trenujš od dziecka z wężami, które nie sš jadowite lub kobrami pozbawionymi zębów jadowych. W ten sposób zdobywajš głębokš wiedzę o zachowaniu węży i ich ruchach. Uczš się więc koordynować swoje gesty co do ułamka sekundy. Taniec kapłanki może także oszołomić lub zahipnotyzować kobrę, zmniejszajšc prędkoć i celnoć jej ciosów. Istnieje wiele wiarygodnych wyjanień tańca z kobrami. Wiadomo, że jest to obrzęd o prastarej tradycji. Z pewnociš więc znacznš rolę należy tu przypisać dowiadczeniu.
wiadkiem tańca z kobrš był przyrodnik i filmowiec Armand Denis, który wyruszył na Daleki Wschód w 1939 r. Podczas jednej z wypraw miał także okazję zobaczyć inne niezwykłe spotkanie kobry królewskiej z człowiekiem.
Tuż przed wybuchem drugiej wojny wiatowej, Denis kręcił w Singapurze film przyrodniczy. Chcšc zwiększyć jego atrakcyjnoć, dał do miejscowej prasy ogłoszenie, że kupi kobry królewskie - zwierzęta pospolite w tym rejonie Azji. Wkrótce otrzymał tuzin dorosłych, niezwykle agresywnych węży. Umiecił je w skrzyni, dobrze zabezpieczonej pokrywš z drucianej siatki. Uwięzione kobry uderzały w niš z furiš, tryskajšc straszliwym jadem, który ciekał z siatki.
Wkrótce do hotelu, w którym mieszkał Denis zgłosił się chłopiec, mały Chińczyk w dziwnej białej szacie o długich szerokich rękawach, i zaoferował swoje usługi. Powiedział, że chętnie zajmie się wężami, jeli po zakończeniu zdjęć Denis da mu jednš z królewskich kobr. Filmowiec nie wierzył, że chłopiec poradzi sobie z jadowitymi mieszkańcami klatki. Zaintrygował go jednak jego spokój i agresywnej kobrze. Zachwycił się jej urodš i zapewnił Denisa, że z łatwociš jš poskromi. Denis szybko przypomniał mu, że jad kobry powoduje mierć i nie należy dotykać rozjuszonych gadów. Dopiero po kilku dniach, kiedy przywyknš do klatki, będzie można skutecznie się nimi zajšć i wykorzystać je dla potrzeb filmu.
Chłopiec umiechnšł się tylko, zapewniajšc filmowca, że poradzi sobie bez trudu i zagrożenia życia. Kiedy zaczšł unosić wieko skrzyni, Denis zaniepokoił się nie na żarty i błagał go, żeby zostawił węże w spokoju. Nic nie mówišc, Chińczyk wyjšł ze zwojów swojej szaty małš fiolkę z dziwnym zielonym płynem. Kiedy jš otworzył, w powietrzu rozszedł się zapach, nieco podobny do woni wieżo skoszonej trawy. Chłopiec wzišł płyn do ust, po czym nachylił się nad skrzyniš tak nisko, że znalazł się w zasięgu ciosu kobry. Denis zamarł ze strachu i patrzył jak urzeczony na to, co w jego mniemaniu musiało nieuchronnie nastšpić. Jeszcze chwila, a niemšdry dzieciak zginie, porażony jadem. Chińczyk jednak był szybszy od węża.
Nachylił się jeszcze niżej nad skrzyniš i nagle wypluł płyn z ust, spryskujšc głowę i całe ciało wybranej kobry. Odczekał minutę, po czym - ku rosnšcemu zdumieniu i przerażeniu Denisa - bez lęku włożył rękę do skrzyni i wyjšł gada, obejmujšc jego ciało porodku. Trzymał jadowitego węża tak spokojnie i swobodnie, jak dziecko trzyma sznurek lub skakankę. Niezwykły zielony płyn sprawił, że kobra zachowywała się biernie, jak odrętwiała. Na chwilę uniosła głowę i wydawała się spoglšdać na swojego małego pogromcę, ale nie usiłowała zadać ciosu.
Po chwili Chińczyk umiecił jš z powrotem w skrzyni, ukłonił się z powagš osłupiałemu Denisowi i wyszedł, obiecujšc, że powróci jutro rano, żeby zajšć się wszystkimi kobrami w skrzyni. Nie dotrzymał jednak obietnicy. Denis już nigdy nie zobaczył tajemniczego pogromcy.
Mechanizm poskramiania węży jest w tym wypadku jeszcze bardziej tajemniczy niż podczas tańca kobry.
Nauka nie zna bowiem żadnej substancji, która mogłaby wprawiać węże w stan dziwnego otępienia. Sto lat temu gazety donosiły, że w niektórych rejonach stanu Ohio odstrasza się grzechotniki za pomocš lici pewnego gatunku jesionu. Współczesna nauka nie potwierdziła jednak tych rewelacji.
autor: Karl P. N. Shuker
tłumaczenie: Dorota Gostyńska