2.5. Majestic-128 lipca 2002
W grudniu 1984 roku hollywoodzki producent telewizyjny Jime Shandera otrzymał pocztš od anonimowego nadawcy przesyłkę z nie wywołanš rolkš trzydziestopięciomilimetrowego filmu. Po wywołaniu, na klatkach ukazało się osiem stron przypuszczalnie wstępnej informacji, przygotowanej 18 listopada 1952 roku, dla prezydenta-elekta Eisenhowera przez kontradmirała Roscoe Hillenkoettera, byłego dyrektora CIA. Film zawierał także pismo z 24 wrzenia 1947 roku od prezydenta Trumana do sekretarza obrony Jamesa Forrestala aprobujšcego zapewne "Operation Majestic Twelve".
Informacja, zakwalifikowana jako "cile tajna "/MAJIC/ przeznaczona tylko dla adresata", grupuje dane o NOL-ach, zebrane przez komitet Majestic-12 do 1952 roku. Sš tam również szczegóły na temat znaleziska w Roswell.
Na poczštku 1987 roku otrzymałem kopie tych dokumentów ze ródła wywiadowczego w Stanach Zjednoczonych. Z biegiem lat powstały wštpliwoci co do autentycznoci materiału, na przykład podpis Tumana został prawie na pewno "skradziony" z innego dokumentu. Generał Eisenhower. jako szef Sztabu Generalnego w 1947 roku, musiał znać przynajmniej niektóre szczegóły o incydencie w Roswell. Ta i inne ewidentne sprzecznoci zostały obszernie omówione w opracowaniach Stantona Friedmana, Williama Moore'a i Jaime Shandera, którzy uważajš, że nawet jeli dokumenty podrobiono (co zgodne jest z moim odczuciem), pewne fakty w nich zawarte sš autentyczne. Widać wyranie, że ktokolwiek je spreparował, dysponował dużš wiedzš. Dlatego uważam informacje MJ- 12 za "pozytywnš dezinformację".
Krytykowano mnie za opublikowanie "ewidentnie sfałszowanych" dokumentów Ale trzeba powiedzieć, że przynajmniej jeden ekspert wywiadu podziela mój pierwotnš opinię, że dokumenty MJ-12 wydawały się autentyczne. Richard M. Bissell jun. - były zastępca dyrektora CIA do spraw planowania, pracownik kancelarii Białego Domu za prezydentury Tumana - napisał w licie do eksperta w dziedzinie lotów kosmicznych inżyniera Lee Grahama, że nic mu wprawdzie nie wiadomo o Majestic-12, ale informacja dla Eisenhowera "z pewnociš wyglšda na autentycznš". Dodał: "Mam jedynie niewielkie wštpliwoci co do autentycznoci przesłanych mi przez pana materiałów". Potem zmienił zdanie, piszšc w licie do sceptycznie nastawionego Philipa Klassa: ,,[pierwotnie] nie wiedziałem, iż autentycznoć materiału była tak poważnie kwestionowana".
Nawet jeli oba dokumenty sš sfałszowane, faktem jest, co potwierdziło kilku pracowników wywiadu, że komitet pod kryptonimem Majestic-12 (Majic-12 lub MJ- 12) rzeczywicie istniał i zajmował się pozyskiwaniem pozaziemskich pojazdów. Na przykład doktor Eric A. Walker (zmarł w I995 roku), Brytyjczyk z pochodzenia, absolwent Haryardu, zastępca sekretarza Rady do spraw Badań i Rozwoju, przewodniczšcy Komitetu Narodowej Fundacji Nauki do spraw Inżynierii, przewodniczšcy Instytutu Analiz Obronnych i rektor Uniwersytetu Stanu Pensylwania, potwierdził w nagranej na tamie rozmowie telefonicznej z badaczem Williamem Steinmanem, że uczestniczył w naradach w bazie Wright-Patterson (w latach 1949-1950). Dotyczyły one pozyskiwania przez wojsko szczštków latajšcych spodków i ich załóg.
Steinman zapytał: "Czy słyszał pan kiedykolwiek o grupie MJ- 12?". Walker: "Tak znam MJ-l2. Wiem o nich od czterdziestu lat. Zapuszcza się pan w dziedzinę, w której jest pan bezsilny. Niech pan lepiej da sobie z tym spokój i zostawi ten temat".
Francuski badacz Jean Sider powiada, że także uzyskał potwierdzenia istnienia MJ- 12: "Jedno z pierwszej ręki od emerytowanego amerykańskiego uczonego; drugie - z drugiej ręki, od znajomego, który będšc ważnš figurš, otrzymał tę wiadomoć od wysokiego rangš oficera pozostajšcego nadal w służbie czynnej". informacja, o której wczeniej wspomniałem, wymienia dwunastu członków grupy MJ-12:
Dr Lloyd Berkener: uczony, w 1964 roku zastępca sekretarza Połšczonej Rady do spraw Badań i Rozwoju (przewodniczył jej Vannevar Bush). Stał na czele specjalnego komitetu kierujšcego badaniami, które doprowadziły do utworzenia Grupy Oceny Systemów Uzbrojenia; był także członkiem grupy Robertsona, naukowego gremium doradców w sprawach NOL'i przy Białym Domu, powołanego przez CIA w 1953 roku.
Dr Detlev Bronk: znany na całym wiecie fizjolog i biofizyk, który pełnił funkcję przewodniczšcego Narodowej Rady Badań i był członkiem Rady Medycznej Komisji Energii Atomowej. Wraz z Edwardem Condonem, dyrektorem Narodowego Urzędu Standardów (który póniej przewodniczył sponsorowanemu przez siły powietrzne projektowi NOL na Uniwersytecie Kolorado), stał się człowiekiem Naukowego Komitetu Doradczego w Narodowym Laboratorium Brookhaven.
Dr Vannevar Bush: uznawany za jednego z najwybitniejszych uczonych amerykańskich. Zorganizował w 1941 roku Narodowš Radę Badań Obronnych, a w 1943 roku Biuro Badań Naukowych i Rozwoju, które dało poczštek programowi Manhattan (w jego ramach skonstruowano pierwszš bombę atomowš). Po wojnie Bush stanšł na czele Połšczonej Rady do spraw Badań i Rozwoju. Jak pisze w cile tajnej notatce naukowy doradca rzšdu kanadyjskiego Wilbert Smith, Bush przewodniczył "małej grupie" utworzonej do badania NOL-i, a sprawa ta "jest cile utajniona przez rzšd Stanów Zjednoczonych, znacznie bardziej niż bomba wodorowa". Czy owa "mała grupa" mogła być grupš Majestic-12? Jeli tak, to dowiadczenie Busha w koordynowaniu tajnych badań wywiadowczych - a także jego troska o dokładne przestrzeganie dystrybucji tajnych informacji - czyniły zeń idealnego szefa takiej grupy. Na przykład w 1949 roku Rada Wywiadu USA, ciało koordynujšce działalnoć rzšdowych agencji i wywiadowczych, zleca Bushowi opracowanie metod współpracy wszystkich instytucji wywiadowczych. Ruch ten wykonano z inicjatywy Jamesa Forrestala- zbiegiem okolicznoci innego domniemanego członka MJ- 12.
Admirał Roscoe Hillenkoetter trzeci dyrektor Centrali Wywiadu od 1947 do 1950 roku, pierwszy dyrektor CIA, która powstała we wrzeniu 1947 roku- gdy przypuszczalnie utworzono grupę- 12. Hillenkoetter był jednym z pierwszych szefów wywiadu, który publicznie wyraził przekonanie, że NOL-e rzeczywicie istniejš, ale że "wskutek oficjalnego utajniania i wykpiwania" wielu obywateli, że nie zidentyfikowane obiekty latajšce to bzdura". Hillenkoeter wchodził również w skład rady dyrektorów Narodowego Komitetu Badawczego Zjawisk Powietrznych i dzięki swej pozycji mógł ledzić działalnoć tej wpływowej organizacji cywilnej.
Admirał Sidney Souers pierwszy dyrektor Centralnego Wywiadu (styczeń-czerwiec 1946 roku), który we wrzeniu 1947 roku (kiedy podobno powstała grupa MJ-12) został zastępcš sekretarza Rady Bezpieczeństwa Narodowego. Po rezygnacji z funkcji w 1959 roku zatrudniony jako specjalny konsultant w sprawach bezpieczeństwa.
James Forrestal pełnił funkcję sekretarza Departamentu Marynarki Wojennej, zanim w lipcu 1947 roku (czyli w czasie incydentu w Roswell) został sekretarzem obrony. W marcu 1949 roku, ze względu na załamanie psychiczne, musiał zrezygnować ze stanowiska. W maju 1949 roku popełnił samobójstwo w Szpitalu Marynarki Wojennej w Bethesdzie. W notatce informacyjnej MJ-12 jako jego następcę wymienia się generała Waltera Bedella Smitha.
Dr Jerome Hunsaker niezwykle uzdolniony konstruktor samolotów, który kierował Wydziałem Mechaniki i Inżynierii Aeronautycznej w Massachusetts Institute of Technology, był także przewodniczšcym Narodowego Komitetu Doradczego do spraw Aeronautyki. Jego opinie o znalezionych w Roswell materiałach były nieocenione.
Gordon Gray zastępca sekretarza Departamentu Wojsk Lšdowych w okresie i domniemanego funkcjonowania MJ- 12, w 1949 roku mianowany sekretarzem. W tym samym roku został również wyznaczony na specjalnego doradcę prezydenta Trumana w sprawach bezpieczeństwa narodowego; w 1951 roku kierował Radš strategii psychologicznej CIA, (Wspominajš o niej wytyczne dyrektora CIA w 1952 roku, Waltera Bedclla Smitha, dla Narodowej Rady Bezpieczeństwa. Był także doradcš pełnienia funkcji, a także przewodniczšcym cile tajnej Grupy 54/12 czyli "grupy specjalnej" utworzonej w pierwszych latach administracji Eisenhowera.
Generał Nathan Twining wybitny dowódca operacji bombowych w Europie i na Pacyfiku podczas drugiej wojny wiatowej. W 1945 roku został głównodowodzšcym Dowództwa Oprzyrzšdowania Technicznego Lotnictwa (AMC), z siedzibš w Wright Field (baza sił powietrznych Wright- Patterson). Odtajniony dokument ujawnia, że we wrzeniu 1947 roku Twining przedstawił opinię AMC, że "opisane zjawisko jest rzeczywiste" Co ważniejsze, niespodziewanie odwołał podróż na Zachodnie Wybrzeże - planowanš na 8 lipca 1947 roku, czyli w dniu, w którym po raz pierwszy prasa opublikowała owiadczenie o odkryciu rozbitego dysku w pobliżu Roswell - "ze względu na ważne i nagłe sprawy"'. Badacz William Moore dowiedział się, że podczas gdy reporterom mówiono, iż Twining przebywa poza biurem, "prawdopodobnie w Waszyngtonie", w rzeczywistoci był w Nowym Meksyku, gdzie pozostał do 10 lipca.
Dr Donald Menzel dyrektor Haryard College Observatory, znany głównie z negatywnych opinii i publikacji o NOL-ach, albowiem wszystkie te zjawiska można, jego zdaniem, wyjanić w kategoriach racjonalnych. Pojawienie się nazwiska Menzela w kontekcie grupy MJ- 12 było kompletnym zaskoczeniem, dopóki Stanton Friedman nie dowiedział się, że był on wysokiej klasy ekspertem w łamaniu szyfrów (majšcym dostęp do najtajniejszych dokumentów i spraw), od dawna zwišzanym z Agencjš Bezpieczeństwa Narodowego i jej poprzedniczkš, zespołem marynarki wojennej. Ponadto był konsultantem kilku prezydentów USA w sprawach bezpieczeństwa narodowego!
Generał Hoyt Vandenberg po błyskotliwej karierze w wojskach lotniczych został w 1946 roku drugim dyrektorem Centrali Wywiadu i na tym stanowisku pozostawał do maja 1947 roku. W sierpniu 1948 roku, kiedy Orodek Wywiadu Technicznego Lotnictwa w cile tajnej "ocenie sytuacji" wyraziło opinię, iż NOL-e międzyplanetarnego pochodzenia, Vandenberg- w owym czasie szef sztabu lotnictwa- polecił, aby dokument spalono.
Generał R. Montague od lipca 1947 do lutego 1951 roku dowódca bazy Komisji Energii Atomowej w Sandia w Albuquerque w Nowym Meksyku.
autor: Timothy Good
tłumaczenie: Grażyna Gasparska
Na poczštku 1987 roku otrzymałem kopie tych dokumentów ze ródła wywiadowczego w Stanach Zjednoczonych. Z biegiem lat powstały wštpliwoci co do autentycznoci materiału, na przykład podpis Tumana został prawie na pewno "skradziony" z innego dokumentu. Generał Eisenhower. jako szef Sztabu Generalnego w 1947 roku, musiał znać przynajmniej niektóre szczegóły o incydencie w Roswell. Ta i inne ewidentne sprzecznoci zostały obszernie omówione w opracowaniach Stantona Friedmana, Williama Moore'a i Jaime Shandera, którzy uważajš, że nawet jeli dokumenty podrobiono (co zgodne jest z moim odczuciem), pewne fakty w nich zawarte sš autentyczne. Widać wyranie, że ktokolwiek je spreparował, dysponował dużš wiedzš. Dlatego uważam informacje MJ- 12 za "pozytywnš dezinformację".
Krytykowano mnie za opublikowanie "ewidentnie sfałszowanych" dokumentów Ale trzeba powiedzieć, że przynajmniej jeden ekspert wywiadu podziela mój pierwotnš opinię, że dokumenty MJ-12 wydawały się autentyczne. Richard M. Bissell jun. - były zastępca dyrektora CIA do spraw planowania, pracownik kancelarii Białego Domu za prezydentury Tumana - napisał w licie do eksperta w dziedzinie lotów kosmicznych inżyniera Lee Grahama, że nic mu wprawdzie nie wiadomo o Majestic-12, ale informacja dla Eisenhowera "z pewnociš wyglšda na autentycznš". Dodał: "Mam jedynie niewielkie wštpliwoci co do autentycznoci przesłanych mi przez pana materiałów". Potem zmienił zdanie, piszšc w licie do sceptycznie nastawionego Philipa Klassa: ,,[pierwotnie] nie wiedziałem, iż autentycznoć materiału była tak poważnie kwestionowana".
Nawet jeli oba dokumenty sš sfałszowane, faktem jest, co potwierdziło kilku pracowników wywiadu, że komitet pod kryptonimem Majestic-12 (Majic-12 lub MJ- 12) rzeczywicie istniał i zajmował się pozyskiwaniem pozaziemskich pojazdów. Na przykład doktor Eric A. Walker (zmarł w I995 roku), Brytyjczyk z pochodzenia, absolwent Haryardu, zastępca sekretarza Rady do spraw Badań i Rozwoju, przewodniczšcy Komitetu Narodowej Fundacji Nauki do spraw Inżynierii, przewodniczšcy Instytutu Analiz Obronnych i rektor Uniwersytetu Stanu Pensylwania, potwierdził w nagranej na tamie rozmowie telefonicznej z badaczem Williamem Steinmanem, że uczestniczył w naradach w bazie Wright-Patterson (w latach 1949-1950). Dotyczyły one pozyskiwania przez wojsko szczštków latajšcych spodków i ich załóg.
Steinman zapytał: "Czy słyszał pan kiedykolwiek o grupie MJ- 12?". Walker: "Tak znam MJ-l2. Wiem o nich od czterdziestu lat. Zapuszcza się pan w dziedzinę, w której jest pan bezsilny. Niech pan lepiej da sobie z tym spokój i zostawi ten temat".
Francuski badacz Jean Sider powiada, że także uzyskał potwierdzenia istnienia MJ- 12: "Jedno z pierwszej ręki od emerytowanego amerykańskiego uczonego; drugie - z drugiej ręki, od znajomego, który będšc ważnš figurš, otrzymał tę wiadomoć od wysokiego rangš oficera pozostajšcego nadal w służbie czynnej". informacja, o której wczeniej wspomniałem, wymienia dwunastu członków grupy MJ-12:
Dr Lloyd Berkener: uczony, w 1964 roku zastępca sekretarza Połšczonej Rady do spraw Badań i Rozwoju (przewodniczył jej Vannevar Bush). Stał na czele specjalnego komitetu kierujšcego badaniami, które doprowadziły do utworzenia Grupy Oceny Systemów Uzbrojenia; był także członkiem grupy Robertsona, naukowego gremium doradców w sprawach NOL'i przy Białym Domu, powołanego przez CIA w 1953 roku.
Dr Detlev Bronk: znany na całym wiecie fizjolog i biofizyk, który pełnił funkcję przewodniczšcego Narodowej Rady Badań i był członkiem Rady Medycznej Komisji Energii Atomowej. Wraz z Edwardem Condonem, dyrektorem Narodowego Urzędu Standardów (który póniej przewodniczył sponsorowanemu przez siły powietrzne projektowi NOL na Uniwersytecie Kolorado), stał się człowiekiem Naukowego Komitetu Doradczego w Narodowym Laboratorium Brookhaven.
Dr Vannevar Bush: uznawany za jednego z najwybitniejszych uczonych amerykańskich. Zorganizował w 1941 roku Narodowš Radę Badań Obronnych, a w 1943 roku Biuro Badań Naukowych i Rozwoju, które dało poczštek programowi Manhattan (w jego ramach skonstruowano pierwszš bombę atomowš). Po wojnie Bush stanšł na czele Połšczonej Rady do spraw Badań i Rozwoju. Jak pisze w cile tajnej notatce naukowy doradca rzšdu kanadyjskiego Wilbert Smith, Bush przewodniczył "małej grupie" utworzonej do badania NOL-i, a sprawa ta "jest cile utajniona przez rzšd Stanów Zjednoczonych, znacznie bardziej niż bomba wodorowa". Czy owa "mała grupa" mogła być grupš Majestic-12? Jeli tak, to dowiadczenie Busha w koordynowaniu tajnych badań wywiadowczych - a także jego troska o dokładne przestrzeganie dystrybucji tajnych informacji - czyniły zeń idealnego szefa takiej grupy. Na przykład w 1949 roku Rada Wywiadu USA, ciało koordynujšce działalnoć rzšdowych agencji i wywiadowczych, zleca Bushowi opracowanie metod współpracy wszystkich instytucji wywiadowczych. Ruch ten wykonano z inicjatywy Jamesa Forrestala- zbiegiem okolicznoci innego domniemanego członka MJ- 12.
Admirał Roscoe Hillenkoetter trzeci dyrektor Centrali Wywiadu od 1947 do 1950 roku, pierwszy dyrektor CIA, która powstała we wrzeniu 1947 roku- gdy przypuszczalnie utworzono grupę- 12. Hillenkoetter był jednym z pierwszych szefów wywiadu, który publicznie wyraził przekonanie, że NOL-e rzeczywicie istniejš, ale że "wskutek oficjalnego utajniania i wykpiwania" wielu obywateli, że nie zidentyfikowane obiekty latajšce to bzdura". Hillenkoeter wchodził również w skład rady dyrektorów Narodowego Komitetu Badawczego Zjawisk Powietrznych i dzięki swej pozycji mógł ledzić działalnoć tej wpływowej organizacji cywilnej.
Admirał Sidney Souers pierwszy dyrektor Centralnego Wywiadu (styczeń-czerwiec 1946 roku), który we wrzeniu 1947 roku (kiedy podobno powstała grupa MJ-12) został zastępcš sekretarza Rady Bezpieczeństwa Narodowego. Po rezygnacji z funkcji w 1959 roku zatrudniony jako specjalny konsultant w sprawach bezpieczeństwa.
James Forrestal pełnił funkcję sekretarza Departamentu Marynarki Wojennej, zanim w lipcu 1947 roku (czyli w czasie incydentu w Roswell) został sekretarzem obrony. W marcu 1949 roku, ze względu na załamanie psychiczne, musiał zrezygnować ze stanowiska. W maju 1949 roku popełnił samobójstwo w Szpitalu Marynarki Wojennej w Bethesdzie. W notatce informacyjnej MJ-12 jako jego następcę wymienia się generała Waltera Bedella Smitha.
Dr Jerome Hunsaker niezwykle uzdolniony konstruktor samolotów, który kierował Wydziałem Mechaniki i Inżynierii Aeronautycznej w Massachusetts Institute of Technology, był także przewodniczšcym Narodowego Komitetu Doradczego do spraw Aeronautyki. Jego opinie o znalezionych w Roswell materiałach były nieocenione.
Gordon Gray zastępca sekretarza Departamentu Wojsk Lšdowych w okresie i domniemanego funkcjonowania MJ- 12, w 1949 roku mianowany sekretarzem. W tym samym roku został również wyznaczony na specjalnego doradcę prezydenta Trumana w sprawach bezpieczeństwa narodowego; w 1951 roku kierował Radš strategii psychologicznej CIA, (Wspominajš o niej wytyczne dyrektora CIA w 1952 roku, Waltera Bedclla Smitha, dla Narodowej Rady Bezpieczeństwa. Był także doradcš pełnienia funkcji, a także przewodniczšcym cile tajnej Grupy 54/12 czyli "grupy specjalnej" utworzonej w pierwszych latach administracji Eisenhowera.
Generał Nathan Twining wybitny dowódca operacji bombowych w Europie i na Pacyfiku podczas drugiej wojny wiatowej. W 1945 roku został głównodowodzšcym Dowództwa Oprzyrzšdowania Technicznego Lotnictwa (AMC), z siedzibš w Wright Field (baza sił powietrznych Wright- Patterson). Odtajniony dokument ujawnia, że we wrzeniu 1947 roku Twining przedstawił opinię AMC, że "opisane zjawisko jest rzeczywiste" Co ważniejsze, niespodziewanie odwołał podróż na Zachodnie Wybrzeże - planowanš na 8 lipca 1947 roku, czyli w dniu, w którym po raz pierwszy prasa opublikowała owiadczenie o odkryciu rozbitego dysku w pobliżu Roswell - "ze względu na ważne i nagłe sprawy"'. Badacz William Moore dowiedział się, że podczas gdy reporterom mówiono, iż Twining przebywa poza biurem, "prawdopodobnie w Waszyngtonie", w rzeczywistoci był w Nowym Meksyku, gdzie pozostał do 10 lipca.
Dr Donald Menzel dyrektor Haryard College Observatory, znany głównie z negatywnych opinii i publikacji o NOL-ach, albowiem wszystkie te zjawiska można, jego zdaniem, wyjanić w kategoriach racjonalnych. Pojawienie się nazwiska Menzela w kontekcie grupy MJ- 12 było kompletnym zaskoczeniem, dopóki Stanton Friedman nie dowiedział się, że był on wysokiej klasy ekspertem w łamaniu szyfrów (majšcym dostęp do najtajniejszych dokumentów i spraw), od dawna zwišzanym z Agencjš Bezpieczeństwa Narodowego i jej poprzedniczkš, zespołem marynarki wojennej. Ponadto był konsultantem kilku prezydentów USA w sprawach bezpieczeństwa narodowego!
Generał Hoyt Vandenberg po błyskotliwej karierze w wojskach lotniczych został w 1946 roku drugim dyrektorem Centrali Wywiadu i na tym stanowisku pozostawał do maja 1947 roku. W sierpniu 1948 roku, kiedy Orodek Wywiadu Technicznego Lotnictwa w cile tajnej "ocenie sytuacji" wyraziło opinię, iż NOL-e międzyplanetarnego pochodzenia, Vandenberg- w owym czasie szef sztabu lotnictwa- polecił, aby dokument spalono.
Generał R. Montague od lipca 1947 do lutego 1951 roku dowódca bazy Komisji Energii Atomowej w Sandia w Albuquerque w Nowym Meksyku.autor: Timothy Good
tłumaczenie: Grażyna Gasparska