19.2. Co znaleziono w miejscu lšdowania?
9 lipca 2002
Stewam Hunt, inspektor Departamentu Zdrowia i Opieki Społecznej, znalazł w miejscu lšdowania mały skrawek skażonego terenu, nie większy niż sto cali kwadratowych, który wykazywał "znaczny" stopień napromieniowania radem 226. Nic można było tego wytłumaczyć w sposób konwencjonalny. Jednakże testy przeprowadzone przez Zakłady Badań Nuklearnych w Whiteshell nic ujawniły żadnych odchyleń od normy, a dokonana w czerwcu 1979 roku powtórna analiza potwierdziła, że promieniowanie to może być wynikiem rozpadu uranu znajdujšcego się w naturze. Niemniej jednak dla oddziału antyradiacyjnego było wystarczajšco duże, aby w 1967 roku teren ten zamknšć dla ludzi.

W rok po spotkaniu NOL-i Michalak powrócił z przyjacielem na miejsce ich lšdowania, zabierajšc tym razem licznik Gcigera, za pomocš którego odkrył dwa srebrne pręty w kształcie litery W, o długoœci cztery i pół cala, a także kilka kawałków tego samego metalu pod porostami, w miejscu, nad którym unosił się NOL. Mimo wštpliwoœci wysuwanych przez Roya Craiga, badacza z programu NOL przy Uniwersytecie Kolorado, inny badacz, Brian Cannon, stwierdził, że koncentracja srebra była "znacznie wyższa niż spotykana zazwyczaj w wyrobach standardowych lub stopach monetarnych", aczkolwiek jedno- lub dwuprocentowa zawartoœć miedzi była prawic taka sama - albo nawet mniejsza- jak w wyrobach ze srebra. Metal nosił œlady podgrzewania, zginania i radioaktywnoœci oraz był osadzony na zewnštrz wraz z krystalicznym kwarcem, a także z krzemianem uranu, blendš smolistš, skaleniem i hematytem. Dlaczego inni badacze nie zauważyli tego srebra'? - pytał Clu-is Rutkowski.

autor: Timothy Good
tłumaczenie: Grażyna Gasparska