19.3. Oficjalne reakcje9 lipca 2002
Major lotnictwa P. Bissky, reprezentujšcy Królewskie Kanadyjskie Siły Powietrzne, stwierdził, że cała ta sprawa to mistyfikacja. Tymczasem w owiadczeniu Narodowej Rady Badania Obiektów Niemeteorycznych (tzn. NOL-i), Akta Doniesień (Departament Obrony Narodowej, DND 222) czytamy: "Grupy badawcze DND i RCMP nie były w stanie dostarczyć dowodów, dzięki którym można by podważyć relację pana Michalaka". Aanaliza kryminalistyczna dokonana przez RCMP "nic dostarczyła wniosków mogšcych tłumaczyć spłonięcie" ubrania Michalaka.
W czerwcu 1967 roku doniesiono, że poseł Ed Schreyer zapytał w kanadyjskiej Izbie Gmin o badania nad NOL-ami, majšc przede wszystkim na uwadze przypadek Michalaka. Przewodniczšcy Izby "przecišł sprawę, nic dopuszczajšc do udzielenia przez rzšd odpowiedzi". 6 listopada 1967 roku minister obrony Leo Cardieux, odpowiadajšc na pytania kilku członków gabinetu w sprawie Michalaka, owiadczył, że "Departament Obrony Narodowej nie zamierza ujawniać publicznie raportu na temat rzekomego spotkania". 11 listopada 1967 roku Ed Schreyer (który póniej został generalnym gubernatorem) złożył w Izbic Gmin formalne pytanie na pimie, domagajšc się informacji o NOL-ach.
14 padziernika 1968 roku - siedemnacie miesięcy po incydencie -przywódca większoci w Izbie Gmin, Donald MacDonald, odmówił członkowi parlamentu Barry'emu Matherowi dostępu do raportu w sprawie Michalaka. Jednakże 6 lutego I 969 roku Mather otrzymał od członka Tajnej Rady pozwolenie na przestudiowanie znajdujšcych się tam akt dotyczšcych NOL-i, "z których po prostu usunięto kilka stron". Co ważniejsze, stwierdzono, że całkowite udostępnienie akt "nie służy interesowi publicznemu i może stać się gronym precedensem, który zaszkodziłby zarzšdzaniu sprawami państwowymi".
Aczkolwiek większoć rzšdowych dokumentów w sprawie Michalaka została w końcu udostępniona badaczom z NRC, to jednak w całoci akta te nigdy nie ujrzały wiatła dziennego. W 1982 roku, kiedy rzšd kanadyjski przyjšł Ustawę o swobodnym dostępie do informacji (FOIA), badacz Graham Conway zażšdał na jej podstawie wydania akt Michalaka, które w miarodajnym dokumencie wymienione były wród najdokładniejszych i najobszerniejszych relacji o NOL-ach, obejmujšcych od stu dwudziestu pięciu do stu pięćdziesięciu stron. Otrzymał jedynie sto trzynacie stron.
autor: Timothy Good
tłumaczenie: Grażyna Gasparska
14 padziernika 1968 roku - siedemnacie miesięcy po incydencie -przywódca większoci w Izbie Gmin, Donald MacDonald, odmówił członkowi parlamentu Barry'emu Matherowi dostępu do raportu w sprawie Michalaka. Jednakże 6 lutego I 969 roku Mather otrzymał od członka Tajnej Rady pozwolenie na przestudiowanie znajdujšcych się tam akt dotyczšcych NOL-i, "z których po prostu usunięto kilka stron". Co ważniejsze, stwierdzono, że całkowite udostępnienie akt "nie służy interesowi publicznemu i może stać się gronym precedensem, który zaszkodziłby zarzšdzaniu sprawami państwowymi".
Aczkolwiek większoć rzšdowych dokumentów w sprawie Michalaka została w końcu udostępniona badaczom z NRC, to jednak w całoci akta te nigdy nie ujrzały wiatła dziennego. W 1982 roku, kiedy rzšd kanadyjski przyjšł Ustawę o swobodnym dostępie do informacji (FOIA), badacz Graham Conway zażšdał na jej podstawie wydania akt Michalaka, które w miarodajnym dokumencie wymienione były wród najdokładniejszych i najobszerniejszych relacji o NOL-ach, obejmujšcych od stu dwudziestu pięciu do stu pięćdziesięciu stron. Otrzymał jedynie sto trzynacie stron.
autor: Timothy Good
tłumaczenie: Grażyna Gasparska