38.2. Wpływ na samochody19 lipca 2002
Kto widział film "Bliskie spotkania trzeciego stopnia" Stevena Spielberga, przypomina sobie może pełnš grozy scenę, kiedy to bohater jedzie w nocy samochodem. Nagle silnik zaczyna się dławić, gasnš wiatła i radio. Niespodziewanie w lusterku ukazujš się dziwne wiatła, które po kilku sekundach okazujš się być nisko lecšcym UFO.
Autor scenariusza za sięgnšł na pewno rady profesjonalnych badaczy UFO (doradcš Stevena Spielberga w czasie kręcenia tego filmu był istotnie dr J. Allen Hynek), gdyż opisana scena wydaje się bardzo dokładnie odpowiadać prawdzie.
Krótkie omówienie jednego zdarzenia posłuży nam do scharakteryzowania typowych elementów bliskiego spotkania UFO z pojazdem mechanicznym. Ten przykład jest szczególnie interesujšcy dla badaczy UFO, gdyż poszkodowany został mechanik samochodowy. wiadek jechał z żonš w nocy samochodem. Nagle oboje zobaczyli jasne wiatło, które zbliżało się do pojazdu. Pogorszył się odbiór radia, a silnik zaczšł się dławić. Krótko potem w samochodzie zrobiło się bardzo goršco, silnik zgasł. Mężczyzna wysiadł i zauważył, że bezporednio nad nim znajduje się jaki obiekt. Jednoczenie poczuł dziwne szczypanie na całym ciele, jakby był elektrycznie naładowany. Poprosił żonę, aby ponownie spróbowała uruchomić silnik. Tłoki się co prawda obracały, ale silnik nie zapalał. wiadek widział tylko iskry przeskakujšce od wiec zapłonowych do bloku silnika- z czym takim w swojej praktyce jeszcze się nie spotkał. Kiedy na drodze ukazał się drugi samochód, UFO znikło z ogromnš prędkociš, a silnik samochodu wiadka dał się uruchomić bez trudu.
Ufolodzy zebrali setki takich i podobnych relacji, ale dane te dopiero się opracowuje. Szczególne znaczenie ma fakt, że samochody i ich silniki mogš posłużyć poniekšd jako instrumenty pomiarowe - jeli UFO ma wpływ na pojazdy mechaniczne, to powinna istnieć możliwoć okrelenia cech ródła zakłóceń na podstawie zaobserwowanych. Te (porednio) okrelone parametry (pole magnetyczne, potencjały elektrostatyczne) może pozwolš nam którego dnia nawet na sformułowanie hipotez o prawdopodobnym sposobie funkcjonowania napędów UFO. Na ogół skutki oddziaływania na pojazdy dzieli się na trzy kategorie:
1. Praca silnika zostaje zakłócona i silnik ganie.
2. Silnika nie można zapalić, dopóki w pobliżu znajduje się UFO. Zazwyczaj silnik daje się uruchomić po oddaleniu się obiektu. W bardzo rzadkich przypadkach występujš trwałe uszkodzenia.
3. Silnik uruchamia się samoczynnie zaraz po odlocie UFO. Ten fenomen był dotšd całkiem niezrozumiały i nieprawdopodobny - jak silnik po zganięciu miałby zaczšć ponownie pracować bez ingerencji z zewnštrz?
Zwłaszcza punkt 3 przyczyniał się do tego, że wpływ UFO na pojazdy mechaniczne uważano za przesadę lub nonsens. Teoria Jamesa Campbella mogłaby jednak rzucić nowe wiatło na to zjawisko. Odtworzona powyżej relacja ze spotkania z UFO, defekt silnika, który nastšpił w tym samym czasie, i obserwacje wiadka skłoniły go do sformułowania ciekawej hipotezy. Mechanik zauważył, że przy próbie uruchomienia silnika iskry przelatywały między wiecami zapłonowymi a blokiem silnika. Układ zapłonowy wytwarza bardzo wysokie napięcie za pomocš cewki i w odpowiedniej chwili przesyła je do poszczególnych wiec. Powstałe przy tym wysokie napięcie - od 15 do 20 000 Voltów - płynie izolowanymi kablami do silnika. W normalnych warunkach powietrze jest bardzo złym przewodnikiem pršdu, co zapobiega występowaniu przepięć między kablami, prowadzšcymi z rozdzielacza do wiec, a blokiem silnika. Jeli jednak, jak zakłada hipoteza, zdolnoć przewodzenia powietrza byłaby nagle z jakiego powodu wyższa niż zazwyczaj, stałoby się to, co zauważył mechanik.
Rzeczywicie możliwe jest znaczne zwiększenie zdolnoci przewodzenia pršdu przez powietrze - dzieje się tak wtedy, kiedy jest ono zjonizowane. W takiej sytuacji elektrony ulegajš oderwaniu od jšdra atomu i mogš się swobodnie poruszać. A pršd elektryczny to nic innego jak rzeka elektronów! Tym samym hipoteza Jamesa Campbella jest prawie kompletna: iskry, które zauważył mechanik, biorš się stšd, że napięcie zapłonowe dla silnika zostaje odprowadzone do otoczenia przez kable zapłonowe, których izolacja okazała się niewystarczajšca z powodu jonizacji powietrza. Trzeba tylko jeszcze znaleć mechanizm powodujšcy jonizację powietrza pod maskš silnika. W grę wchodzi najprawdopodobniej promieniowanie krótkofalowe; na przykład mikrofale majš doć energii, aby zjonizować atomy. Za pomocš stosunkowo prostej statystyki da się potwierdzić, czy przypuszczalnš przyczynš zakłóceń pracy silnika jest faktycznie jakie ródło promieniowania.
Jeli zestawi się liczbę spotkań z UFO, w czasie których nastšpiły zakłócenia pracy silnika, z odległociami (patrz diagram), będzie widać wyranie, że natężenie zakłóceń maleje wraz ze wzrostem odległoci. Tego należałoby oczekiwać, gdyby w UFO znajdowało się ródło promieniowania. Dowiadczenia laboratoryjne powinny wyjanić, czy zaproponowany przez Campbella model sprawdzi się w praktyce. Campbell przedstawił też hipotezę, jak mógłby funkcjonować mechanizm ponownego uruchamiania się silnika po zniknięciu UFO. Energia, która przy nagłym zganięciu znajduje się w silniku (sprężona mieszanka paliwowa, energia elektryczna przerywacza), byłaby magazynowana na kilka minut. Jeli UFO obecne jest tylko parę minut, silnik zapaliłby samoczynnie na skutek uaktywnienia wiec zapłonowych. Wyjanienie to, jak napisano, jest tylko hipotezš Campbella i należy je jeszcze eksperymentalnie sprawdzić. Jeli nawet teorie Campbella nie do końca odpowiadajš prawdzie, wiadczš jednak, jak łatwo jest sprawić dzięki oryginalnym pomysłom, aby całkowicie niewytłumaczalne zjawiska straciły na tajemniczoci.
Chociaż, jak powiedziano, liczba zdarzeń z UFO, zwišzanych z samochodami, sięga już setek, analiza danych jest bardzo ucišżliwa. Przyczyny należy szukać w tym, że znanych przypadków nie zebrano w jednej bazie danych. Dr Mark Rodeghier i inni, aby zaradzić temu stanowi rzeczy, rozpoczęli w ostatnich latach tworzenie takiej bazy. Opierajšc się na tych pracach, psycholog Donald Johnson zaczšł, korzystajšc z metod statystycznych, szukać schematów w dobrze udokumentowanych przypadkach 4. Uwzględnił 200 zdarzeń z banku danych UFOCAT, w których uczestniczyły samochody (także ciężarowe) lub motory. Doszło do nich w latach 1949-1978. We wczeniejszym i póniejszym okresie miała, co prawda, miejsce wystarczajšca liczba przypadków, ale żaden z nich nie był jeszcze na tyle dobrze udokumentowany, aby sprostać ostrym kryteriom wyboru zastosowanym przez Johnsona. Rozstrzygajšce było istnienie danych o czasie trwania obserwacji, (szacunkowej) odległoci od obiektu i (szacunkowej) wielkoci obiektu. Z tych 200 przypadków w 66 silnik zgasł całkowicie, w 15 była zakłócona jego praca, a w 119 odnotowano wpływ na inne częci pojazdu, ale nie na silnik. Johnson przeanalizował dane, poddajšc trzy wspomniane wielkoci (czas obserwacji, odległoć, wielkoć obiektu) analizie grupowej.
Polega to na próbie zgrupowania przypadków charakteryzujšcych się podobnymi cechami. Korzysta się przy tym z metod matematycznych.
Obrazowo można wyobrazić sobie tę analizę następujšco: wspomniane trzy wielkoci interpretowane sš jako współrzędne w przestrzeni. Każda obserwacja zaznaczana jest jako punkt w siatce przestrzennej. Gdyby występowały zwišzki między opowieciami (co włanie Johnson chciał ustalić), punkty te tworzyłyby grupy. Podobne cechy charakterystyczne powodowałyby, że dane punkty (przypadki o charakterystycznych dla nich cechach) pojawiałyby się w przybliżonym miejscu w przestrzeni. Analiza Johnsona wykazała, że te 200 zdarzeń da się podzielić na siedem grup.
Tabela: Krótki opis cech charakterystycznych siedmiu grup, które Donald Johnson uzyskał z analizy bliskich spotkań z UFO.
Jego zbiór danych zawiera więc ogółem siedem różnych rodzajów bliskich spotkań z UFO odznaczajšcych się podobnymi właciwociami. W tabeli (patrz tabele) podano wszystkie grupy z krótkim opisem charakterystycznych dla nich cech. Większoć przypadków da się zaszeregować do grupy 5, która przez swoje szczególne właciwoci reprezentuje klasyczne bliskie spotkanie z UFO. Opisane tam UFO majš typowš rednicę od 9 do 10 m, znajdujš się w odległoci około 25 m od samochodu, a obserwacja trwa mniej więcej 5 minut. Warto zaznaczyć, że każda z tych siedmiu grup jest spójna, a wydarzeń z pogranicza jest bardzo niewiele. Jeli poza tymi trzema cechami, które wykorzystano do stworzenia grup, wemie się pod uwagę jakociowe aspekty obserwacji z danej grupy, można poczynić kilka bardzo interesujšcych i godnych uwagi obserwacji. Między grupami występujš znaczšce różnice statystyczne dla poszczególnych cech obserwacji i UFO: obiekty białe lub kolorowe, powierzchnie metaliczne, kształty, sposób zachowania obiektu, wpływ na silnik. Przykładowo, promienie wietlne i warkot występujš w większoci przypadków w zwišzku z UFO w kształcie tarczy. Można się również dopatrzyć zwišzku między zakłóceniami pracy silników samochodowych a kategoriš UFO; wydaje się więc, jakby te obiekty potrafiły selektywnie przejmować kontrolę nad silnikami. Innymi słowy UFO, które podobnie wyglšdajš, bardzo podobnie się zachowujš.
autor: Helmut Lammmer, Oliver Sidla
tłumaczenie: Paweł Pollak
Krótkie omówienie jednego zdarzenia posłuży nam do scharakteryzowania typowych elementów bliskiego spotkania UFO z pojazdem mechanicznym. Ten przykład jest szczególnie interesujšcy dla badaczy UFO, gdyż poszkodowany został mechanik samochodowy. wiadek jechał z żonš w nocy samochodem. Nagle oboje zobaczyli jasne wiatło, które zbliżało się do pojazdu. Pogorszył się odbiór radia, a silnik zaczšł się dławić. Krótko potem w samochodzie zrobiło się bardzo goršco, silnik zgasł. Mężczyzna wysiadł i zauważył, że bezporednio nad nim znajduje się jaki obiekt. Jednoczenie poczuł dziwne szczypanie na całym ciele, jakby był elektrycznie naładowany. Poprosił żonę, aby ponownie spróbowała uruchomić silnik. Tłoki się co prawda obracały, ale silnik nie zapalał. wiadek widział tylko iskry przeskakujšce od wiec zapłonowych do bloku silnika- z czym takim w swojej praktyce jeszcze się nie spotkał. Kiedy na drodze ukazał się drugi samochód, UFO znikło z ogromnš prędkociš, a silnik samochodu wiadka dał się uruchomić bez trudu.
Ufolodzy zebrali setki takich i podobnych relacji, ale dane te dopiero się opracowuje. Szczególne znaczenie ma fakt, że samochody i ich silniki mogš posłużyć poniekšd jako instrumenty pomiarowe - jeli UFO ma wpływ na pojazdy mechaniczne, to powinna istnieć możliwoć okrelenia cech ródła zakłóceń na podstawie zaobserwowanych. Te (porednio) okrelone parametry (pole magnetyczne, potencjały elektrostatyczne) może pozwolš nam którego dnia nawet na sformułowanie hipotez o prawdopodobnym sposobie funkcjonowania napędów UFO. Na ogół skutki oddziaływania na pojazdy dzieli się na trzy kategorie:
1. Praca silnika zostaje zakłócona i silnik ganie.
2. Silnika nie można zapalić, dopóki w pobliżu znajduje się UFO. Zazwyczaj silnik daje się uruchomić po oddaleniu się obiektu. W bardzo rzadkich przypadkach występujš trwałe uszkodzenia.
3. Silnik uruchamia się samoczynnie zaraz po odlocie UFO. Ten fenomen był dotšd całkiem niezrozumiały i nieprawdopodobny - jak silnik po zganięciu miałby zaczšć ponownie pracować bez ingerencji z zewnštrz?
Zwłaszcza punkt 3 przyczyniał się do tego, że wpływ UFO na pojazdy mechaniczne uważano za przesadę lub nonsens. Teoria Jamesa Campbella mogłaby jednak rzucić nowe wiatło na to zjawisko. Odtworzona powyżej relacja ze spotkania z UFO, defekt silnika, który nastšpił w tym samym czasie, i obserwacje wiadka skłoniły go do sformułowania ciekawej hipotezy. Mechanik zauważył, że przy próbie uruchomienia silnika iskry przelatywały między wiecami zapłonowymi a blokiem silnika. Układ zapłonowy wytwarza bardzo wysokie napięcie za pomocš cewki i w odpowiedniej chwili przesyła je do poszczególnych wiec. Powstałe przy tym wysokie napięcie - od 15 do 20 000 Voltów - płynie izolowanymi kablami do silnika. W normalnych warunkach powietrze jest bardzo złym przewodnikiem pršdu, co zapobiega występowaniu przepięć między kablami, prowadzšcymi z rozdzielacza do wiec, a blokiem silnika. Jeli jednak, jak zakłada hipoteza, zdolnoć przewodzenia powietrza byłaby nagle z jakiego powodu wyższa niż zazwyczaj, stałoby się to, co zauważył mechanik.
Rzeczywicie możliwe jest znaczne zwiększenie zdolnoci przewodzenia pršdu przez powietrze - dzieje się tak wtedy, kiedy jest ono zjonizowane. W takiej sytuacji elektrony ulegajš oderwaniu od jšdra atomu i mogš się swobodnie poruszać. A pršd elektryczny to nic innego jak rzeka elektronów! Tym samym hipoteza Jamesa Campbella jest prawie kompletna: iskry, które zauważył mechanik, biorš się stšd, że napięcie zapłonowe dla silnika zostaje odprowadzone do otoczenia przez kable zapłonowe, których izolacja okazała się niewystarczajšca z powodu jonizacji powietrza. Trzeba tylko jeszcze znaleć mechanizm powodujšcy jonizację powietrza pod maskš silnika. W grę wchodzi najprawdopodobniej promieniowanie krótkofalowe; na przykład mikrofale majš doć energii, aby zjonizować atomy. Za pomocš stosunkowo prostej statystyki da się potwierdzić, czy przypuszczalnš przyczynš zakłóceń pracy silnika jest faktycznie jakie ródło promieniowania.
Jeli zestawi się liczbę spotkań z UFO, w czasie których nastšpiły zakłócenia pracy silnika, z odległociami (patrz diagram), będzie widać wyranie, że natężenie zakłóceń maleje wraz ze wzrostem odległoci. Tego należałoby oczekiwać, gdyby w UFO znajdowało się ródło promieniowania. Dowiadczenia laboratoryjne powinny wyjanić, czy zaproponowany przez Campbella model sprawdzi się w praktyce. Campbell przedstawił też hipotezę, jak mógłby funkcjonować mechanizm ponownego uruchamiania się silnika po zniknięciu UFO. Energia, która przy nagłym zganięciu znajduje się w silniku (sprężona mieszanka paliwowa, energia elektryczna przerywacza), byłaby magazynowana na kilka minut. Jeli UFO obecne jest tylko parę minut, silnik zapaliłby samoczynnie na skutek uaktywnienia wiec zapłonowych. Wyjanienie to, jak napisano, jest tylko hipotezš Campbella i należy je jeszcze eksperymentalnie sprawdzić. Jeli nawet teorie Campbella nie do końca odpowiadajš prawdzie, wiadczš jednak, jak łatwo jest sprawić dzięki oryginalnym pomysłom, aby całkowicie niewytłumaczalne zjawiska straciły na tajemniczoci.
Chociaż, jak powiedziano, liczba zdarzeń z UFO, zwišzanych z samochodami, sięga już setek, analiza danych jest bardzo ucišżliwa. Przyczyny należy szukać w tym, że znanych przypadków nie zebrano w jednej bazie danych. Dr Mark Rodeghier i inni, aby zaradzić temu stanowi rzeczy, rozpoczęli w ostatnich latach tworzenie takiej bazy. Opierajšc się na tych pracach, psycholog Donald Johnson zaczšł, korzystajšc z metod statystycznych, szukać schematów w dobrze udokumentowanych przypadkach 4. Uwzględnił 200 zdarzeń z banku danych UFOCAT, w których uczestniczyły samochody (także ciężarowe) lub motory. Doszło do nich w latach 1949-1978. We wczeniejszym i póniejszym okresie miała, co prawda, miejsce wystarczajšca liczba przypadków, ale żaden z nich nie był jeszcze na tyle dobrze udokumentowany, aby sprostać ostrym kryteriom wyboru zastosowanym przez Johnsona. Rozstrzygajšce było istnienie danych o czasie trwania obserwacji, (szacunkowej) odległoci od obiektu i (szacunkowej) wielkoci obiektu. Z tych 200 przypadków w 66 silnik zgasł całkowicie, w 15 była zakłócona jego praca, a w 119 odnotowano wpływ na inne częci pojazdu, ale nie na silnik. Johnson przeanalizował dane, poddajšc trzy wspomniane wielkoci (czas obserwacji, odległoć, wielkoć obiektu) analizie grupowej.
Polega to na próbie zgrupowania przypadków charakteryzujšcych się podobnymi cechami. Korzysta się przy tym z metod matematycznych.
Obrazowo można wyobrazić sobie tę analizę następujšco: wspomniane trzy wielkoci interpretowane sš jako współrzędne w przestrzeni. Każda obserwacja zaznaczana jest jako punkt w siatce przestrzennej. Gdyby występowały zwišzki między opowieciami (co włanie Johnson chciał ustalić), punkty te tworzyłyby grupy. Podobne cechy charakterystyczne powodowałyby, że dane punkty (przypadki o charakterystycznych dla nich cechach) pojawiałyby się w przybliżonym miejscu w przestrzeni. Analiza Johnsona wykazała, że te 200 zdarzeń da się podzielić na siedem grup.
| Grupa_1 | małe obiekty, bardzo blisko samochodu, czas trwania obserwacji około 3 min |
| Grupa_2 | obiekty wielkoci 12-20 m, rednia odległoć od samochodu, czas trwania obserwacji 15-20 min |
| Grupa_3 | obiekty wielkoci 6 m, odległoć około 90 m, czas trwania obserwacji poniżej 1 min |
| Grupa_4 | bardzo mała odległoć od samochodu, redniej wielkoci obiekty, czas trwania obserwacji 1 godz., obiekty tej kategorii lšdujš w 45% przypadków, uprowadzenia |
| Grupa_5 | obiekty wielkoci 9-10 m, czas trwania obserwacji 5 min, odległoć przeciętnie 25 m, typowy przypadek spotkania bliskiego stopnia |
| Grupa_6 | bardzo duże obiekty w kształcie cygara, czas trwania obserwacji kilka minut |
| Grupa_7 | bardzo małe UFO (1 m i mniejsze, czas trwania obserwacji 45 min, zjawiska naturalne jako wyjanienie prawdopodobne |
Tabela: Krótki opis cech charakterystycznych siedmiu grup, które Donald Johnson uzyskał z analizy bliskich spotkań z UFO.
Jego zbiór danych zawiera więc ogółem siedem różnych rodzajów bliskich spotkań z UFO odznaczajšcych się podobnymi właciwociami. W tabeli (patrz tabele) podano wszystkie grupy z krótkim opisem charakterystycznych dla nich cech. Większoć przypadków da się zaszeregować do grupy 5, która przez swoje szczególne właciwoci reprezentuje klasyczne bliskie spotkanie z UFO. Opisane tam UFO majš typowš rednicę od 9 do 10 m, znajdujš się w odległoci około 25 m od samochodu, a obserwacja trwa mniej więcej 5 minut. Warto zaznaczyć, że każda z tych siedmiu grup jest spójna, a wydarzeń z pogranicza jest bardzo niewiele. Jeli poza tymi trzema cechami, które wykorzystano do stworzenia grup, wemie się pod uwagę jakociowe aspekty obserwacji z danej grupy, można poczynić kilka bardzo interesujšcych i godnych uwagi obserwacji. Między grupami występujš znaczšce różnice statystyczne dla poszczególnych cech obserwacji i UFO: obiekty białe lub kolorowe, powierzchnie metaliczne, kształty, sposób zachowania obiektu, wpływ na silnik. Przykładowo, promienie wietlne i warkot występujš w większoci przypadków w zwišzku z UFO w kształcie tarczy. Można się również dopatrzyć zwišzku między zakłóceniami pracy silników samochodowych a kategoriš UFO; wydaje się więc, jakby te obiekty potrafiły selektywnie przejmować kontrolę nad silnikami. Innymi słowy UFO, które podobnie wyglšdajš, bardzo podobnie się zachowujš.
autor: Helmut Lammmer, Oliver Sidla
tłumaczenie: Paweł Pollak