42.2. Elektromagnetyczne oddziaływanie na samoloty29 lipca 2002
Zanim zajmiemy się bliżej zaburzeniami elektromagnetycznymi, pojawiajšcymi się w samolotach, chcielibymy wyjanić pojęcie pola magnetycznego. Pole magnetyczne nie jest znane człowiekowi z naturalnego dowiadczenia. Nie posiada on żadnego zmysłu, za pomocš którego mógłby je postrzegać. Otaczajšce go ziemskie pole magnetyczne nie wpływa też na jego odczuwanie w taki sposób, jaki np. pole elektryczne podczas burzy.
Wszystkie nasze podstawowe dowiadczenia pochodzš z obserwacji, dokonanych za pomocš instrumentów skonstruowanych przez człowieka (kompas, magnetometr).
W przestrzeni kosmicznej, jak również we wnętrzu gwiazd, pole magnetyczne odgrywa ważnš rolę. Mianowicie tam, gdzie materia składa się z czšstek naładowanych elektrycznie, jak jony i elektrony, kierunek pola elektromagnetycznego jest zawsze oznaczony; stosunkowo silne pole magnetyczne wymusza za kierunek ruchu czšstek. Dotyczy to wnętrza Ziemi, jonosfery i magnetosfery. Majš tam swoje ródło naturalne pola magnetyczne, które obserwujemy w naszym otoczeniu, blisko powierzchni Ziemi. W 1832 roku, aby uzyskać możliwoć mierzenia intensywnoci pola magnetycznego, Gauss porównał wielkoci magnetyczne do mechanicznych. Jako noniki magnetyzmu przyjšł tzw. masy magnetyczne, które podobnie, jak w przypadku prawa grawitacji Newtona, odpychajš się bšd przycišgajš z pewnš siłš, w zależnoci od tego, czy majš ten sam, czy inny znak. Gauss ustalił nazwanš jego imieniem jednostkę wartoci masy magnetycznej na cm 3/2g1/2s-1. Siła, z jakš dwie takie masy oddziałujš na siebie, nazywa się natężeniem pola magnetycznego. Natężenie pola magnetycznego wynosi przy powierzchni Ziemi w okolicy równika około 0,31 gausa.
Po tym krótkim wypadzie na obszar geofizyki powróćmy do problematyki UFO. Spotkania UFO z samolotami, podczas których wystšpiły zmiany sił pola elektrycznego i magnetycznego, sš o tyle interesujšce, że na podstawie zakłóceń można wnioskować o fizycznych parametrach (energia, jasnoć, promieniowanie...) UFO. Jedno z najciekawszych zdarzeń z perturbacjami elektromagnetycznymi nastšpiło w 1976 roku niedaleko Teheranu w Iranie. Kiedy spora grupa mieszkańców zobaczyła dziwne obiekty latajšce i powiadomiła o tej obserwacji wieżę w Merabadzie, w powietrze wysłano, w celach zwiadowczych, myliwiec przechwytujšcy F-4 z bazy lotniczej Szarraki. Dzięki dokumentowi amerykańskiej Agencji Obronno- Wywiadowczej - DIA, który matematyk Charles Huffer, pracujšcy w MUFON-CES, wykupił na podstawie prawa FOIA za 2000 dolarów opłaty manipulacyjnej, uzyskano pełny obraz tego spektakularnego wypadku. Kiedy F-4 zbliżył się do jasno wiecšcego obiektu, w samolocie przestały działać instrumenty i łšcznoć radiowa. Pilot musiał przerwać lot. Kiedy F-4 zawrócił, instrumenty i łšcznoć radiowa znów zaczęły funkcjonować. Wkrótce wystartował drugi F-4, który podšżył za nieznanym obiektem. UFO i siedzšcy je F-4 skierowały się na południe od Teheranu, kiedy drugi, błyszczšcy obiekt o wielkoci od jednej trzeciej do połowy obserwowanej wielkoci księżyca wyleciał z pierwszego UFO. Według dokumentu, pilot F-4 próbował odpalić w stronę UFO rakietę AIM-9. Nagle pulpit kontrolny broni i radio przestały funkcjonować. Po kilku manewrach mniejszy obiekt połšczył się z właciwym UFO. W tym momencie F-4 odzyskał kontakt radiowy, a pulpit kontrolny broni zaczšł działać.
Ronald S. Regeher pracował 25 lat przy realizacji Defense Support Program (Program wsparcia obronnego - DSP) Departamentu Obrony USA. DSP steruje satelitami szpiegowskimi, które pierwotnie miały wykrywać rosyjskie rakiety międzykontynentalne (ICBM) dzięki wydzielanemu przez nich ciepłu. Ponieważ Ronald Regeher pracował nad czujnikami satelitów DSP, zainteresowało go, czy mogš one też rejestrować UFO. Obecnie wiadomo, że satelity DSP rejestrowały podczas kryzysu kuwejckiego irackie rakiety SCUD, które wydzielajš o wiele mniej energii niż ICBM. DSP powinny więc móc wykrywać z przestrzeni kosmicznej również UFO. Piloci irańscy ocenili rednicę zaobserwowanego przez siebie UFO na 9 m. Musiało ono emitować wystarczajšco dużo energii cieplnej, aby możliwe było naprowadzenie rakiety AIM-9. Chociaż dane dotyczšce czułoci czujników podczerwieni rakiety AIM-9 sš tajne, można je porównać z innymi czujnikami podczerwieni. Ronald Regeher wykorzystał znane dane, aby odnieć je do zdolnoci rejestracyjnej satelitów DSP Skoro UFO jasno wieciło, wytwarzało wokół siebie warstwę jonizujšcych czšsteczek powietrza. Minimalna temperatura jonizacji azotu na wysokoci 12 km wynosi około 12 000 stopni Kelvina. Regeher dla uproszczenia przyjšł, że UFO jest półkulš. Widoczna z satelity, górna powierzchnia UFO miała 66 m2. Na podstawie dostępnych danych Regeher obliczył, że intensywnoć promieniowania wynosiła około 200 kilowatów/steradian. Jest ona wyższa niż wytwarzana przez rakiety SCUD i z pewnociš wystarcza, aby satelity DSP mogły zarejestrować UFO przynajmniej w zakresie promieniowania podczerwonego. Jest oczywicie spekulacjš, czy amerykańscy wojskowi wykorzystujš satelity DSP do siedzenia UFO. Ten przykład pokazuje jednak, że na podstawie elektromagnetycznych zakłóceń w samolotach można wywnioskować, jakie sš fizyczne cechy UFO, jeli wyemitowana energia cieplna znajduje się w zakresie widma elektromagnetycznego, wykrywanym przez satelity DSP.
Dr Haines zbadał dotychczas około 3500 obserwacji pilotów, poczynajšc od roku 1926. W tamtych czasach kabiny samolotów miały tylko jeden cinieniomierz, na podstawie którego można było wnioskować o zmianach wysokoci. W grudniu 1966 roku dwaj piloci fińskiego samolotu zameldowali, że ich maszynie towarzyszy formacja niezwykłych wiateł. Trzy z nich miały kształt cygara. Samolotowi i cygarokształtnym obiektom towarzyszyło dziesięć ciemnych i dziesięć jasnych wiecšcych, okršgłych obiektów. Formacja ta została zaobserwowana przez cztery różne samoloty i ich załogi. Podczas tego spotkania, według relacji załogi, igły dwóch kompasów samolotu pokazywały różny kierunek. Kiedy UFO znikło, igły wróciły do wyjciowej pozycji. Dr Haines odkrył, że spotkanie to wcale nie należało do wyjštkowych. Zachowanie igieł w kompasach można wyjanić dwojako:
1. Obecnoć w pobliżu kompasów, znajdujšcych się w samolocie, materiałów zawierajšcych żelazo.
2. Reakcja igieł kompasów na zewnętrzne, podwyższone pole elektromagnetyczne.
Pole to zostałoby wywołane przez stosunkowo duży pršd w okolicy kabiny pilota. We wspomnianym powyżej przypadku pierwszš możliwoć można wykluczyć, ponieważ w pobliżu kompasów nie było metalowych przedmiotów zawierajšcych żelazo. Z zachowania igieł można wywnioskować, jaka była siła pola magnetycznego. Natężenie pola magnetycznego z oddalaniem się od ródła bardzo prędko maleje. Gdyby na podstawie wpływu na igły kompasów ustalono, że podziałało na nie pole magnetyczne o sile 0,05 gausa, a UFO znajdowało się w odległoci około 90 m, oznaczałoby to, że UFO wytwarza pole magnetyczne o sile 500 gausów. Natomiast gdyby UFO było oddalone o kilometr, siła wytworzonego pola magnetycznego wynosiłaby 50000 gausów. Te wartoci, wielokrotnie przekraczajšce siłę ziemskiego pola magnetycznego, sš ważnym wskanikiem, jakš energię wytwarza UFO.
autor: Helmut Lammmer, Oliver Sidla
tłumaczenie: Paweł Pollak
W przestrzeni kosmicznej, jak również we wnętrzu gwiazd, pole magnetyczne odgrywa ważnš rolę. Mianowicie tam, gdzie materia składa się z czšstek naładowanych elektrycznie, jak jony i elektrony, kierunek pola elektromagnetycznego jest zawsze oznaczony; stosunkowo silne pole magnetyczne wymusza za kierunek ruchu czšstek. Dotyczy to wnętrza Ziemi, jonosfery i magnetosfery. Majš tam swoje ródło naturalne pola magnetyczne, które obserwujemy w naszym otoczeniu, blisko powierzchni Ziemi. W 1832 roku, aby uzyskać możliwoć mierzenia intensywnoci pola magnetycznego, Gauss porównał wielkoci magnetyczne do mechanicznych. Jako noniki magnetyzmu przyjšł tzw. masy magnetyczne, które podobnie, jak w przypadku prawa grawitacji Newtona, odpychajš się bšd przycišgajš z pewnš siłš, w zależnoci od tego, czy majš ten sam, czy inny znak. Gauss ustalił nazwanš jego imieniem jednostkę wartoci masy magnetycznej na cm 3/2g1/2s-1. Siła, z jakš dwie takie masy oddziałujš na siebie, nazywa się natężeniem pola magnetycznego. Natężenie pola magnetycznego wynosi przy powierzchni Ziemi w okolicy równika około 0,31 gausa.
Po tym krótkim wypadzie na obszar geofizyki powróćmy do problematyki UFO. Spotkania UFO z samolotami, podczas których wystšpiły zmiany sił pola elektrycznego i magnetycznego, sš o tyle interesujšce, że na podstawie zakłóceń można wnioskować o fizycznych parametrach (energia, jasnoć, promieniowanie...) UFO. Jedno z najciekawszych zdarzeń z perturbacjami elektromagnetycznymi nastšpiło w 1976 roku niedaleko Teheranu w Iranie. Kiedy spora grupa mieszkańców zobaczyła dziwne obiekty latajšce i powiadomiła o tej obserwacji wieżę w Merabadzie, w powietrze wysłano, w celach zwiadowczych, myliwiec przechwytujšcy F-4 z bazy lotniczej Szarraki. Dzięki dokumentowi amerykańskiej Agencji Obronno- Wywiadowczej - DIA, który matematyk Charles Huffer, pracujšcy w MUFON-CES, wykupił na podstawie prawa FOIA za 2000 dolarów opłaty manipulacyjnej, uzyskano pełny obraz tego spektakularnego wypadku. Kiedy F-4 zbliżył się do jasno wiecšcego obiektu, w samolocie przestały działać instrumenty i łšcznoć radiowa. Pilot musiał przerwać lot. Kiedy F-4 zawrócił, instrumenty i łšcznoć radiowa znów zaczęły funkcjonować. Wkrótce wystartował drugi F-4, który podšżył za nieznanym obiektem. UFO i siedzšcy je F-4 skierowały się na południe od Teheranu, kiedy drugi, błyszczšcy obiekt o wielkoci od jednej trzeciej do połowy obserwowanej wielkoci księżyca wyleciał z pierwszego UFO. Według dokumentu, pilot F-4 próbował odpalić w stronę UFO rakietę AIM-9. Nagle pulpit kontrolny broni i radio przestały funkcjonować. Po kilku manewrach mniejszy obiekt połšczył się z właciwym UFO. W tym momencie F-4 odzyskał kontakt radiowy, a pulpit kontrolny broni zaczšł działać.
Ronald S. Regeher pracował 25 lat przy realizacji Defense Support Program (Program wsparcia obronnego - DSP) Departamentu Obrony USA. DSP steruje satelitami szpiegowskimi, które pierwotnie miały wykrywać rosyjskie rakiety międzykontynentalne (ICBM) dzięki wydzielanemu przez nich ciepłu. Ponieważ Ronald Regeher pracował nad czujnikami satelitów DSP, zainteresowało go, czy mogš one też rejestrować UFO. Obecnie wiadomo, że satelity DSP rejestrowały podczas kryzysu kuwejckiego irackie rakiety SCUD, które wydzielajš o wiele mniej energii niż ICBM. DSP powinny więc móc wykrywać z przestrzeni kosmicznej również UFO. Piloci irańscy ocenili rednicę zaobserwowanego przez siebie UFO na 9 m. Musiało ono emitować wystarczajšco dużo energii cieplnej, aby możliwe było naprowadzenie rakiety AIM-9. Chociaż dane dotyczšce czułoci czujników podczerwieni rakiety AIM-9 sš tajne, można je porównać z innymi czujnikami podczerwieni. Ronald Regeher wykorzystał znane dane, aby odnieć je do zdolnoci rejestracyjnej satelitów DSP Skoro UFO jasno wieciło, wytwarzało wokół siebie warstwę jonizujšcych czšsteczek powietrza. Minimalna temperatura jonizacji azotu na wysokoci 12 km wynosi około 12 000 stopni Kelvina. Regeher dla uproszczenia przyjšł, że UFO jest półkulš. Widoczna z satelity, górna powierzchnia UFO miała 66 m2. Na podstawie dostępnych danych Regeher obliczył, że intensywnoć promieniowania wynosiła około 200 kilowatów/steradian. Jest ona wyższa niż wytwarzana przez rakiety SCUD i z pewnociš wystarcza, aby satelity DSP mogły zarejestrować UFO przynajmniej w zakresie promieniowania podczerwonego. Jest oczywicie spekulacjš, czy amerykańscy wojskowi wykorzystujš satelity DSP do siedzenia UFO. Ten przykład pokazuje jednak, że na podstawie elektromagnetycznych zakłóceń w samolotach można wywnioskować, jakie sš fizyczne cechy UFO, jeli wyemitowana energia cieplna znajduje się w zakresie widma elektromagnetycznego, wykrywanym przez satelity DSP.
Dr Haines zbadał dotychczas około 3500 obserwacji pilotów, poczynajšc od roku 1926. W tamtych czasach kabiny samolotów miały tylko jeden cinieniomierz, na podstawie którego można było wnioskować o zmianach wysokoci. W grudniu 1966 roku dwaj piloci fińskiego samolotu zameldowali, że ich maszynie towarzyszy formacja niezwykłych wiateł. Trzy z nich miały kształt cygara. Samolotowi i cygarokształtnym obiektom towarzyszyło dziesięć ciemnych i dziesięć jasnych wiecšcych, okršgłych obiektów. Formacja ta została zaobserwowana przez cztery różne samoloty i ich załogi. Podczas tego spotkania, według relacji załogi, igły dwóch kompasów samolotu pokazywały różny kierunek. Kiedy UFO znikło, igły wróciły do wyjciowej pozycji. Dr Haines odkrył, że spotkanie to wcale nie należało do wyjštkowych. Zachowanie igieł w kompasach można wyjanić dwojako:
1. Obecnoć w pobliżu kompasów, znajdujšcych się w samolocie, materiałów zawierajšcych żelazo.
2. Reakcja igieł kompasów na zewnętrzne, podwyższone pole elektromagnetyczne.
Pole to zostałoby wywołane przez stosunkowo duży pršd w okolicy kabiny pilota. We wspomnianym powyżej przypadku pierwszš możliwoć można wykluczyć, ponieważ w pobliżu kompasów nie było metalowych przedmiotów zawierajšcych żelazo. Z zachowania igieł można wywnioskować, jaka była siła pola magnetycznego. Natężenie pola magnetycznego z oddalaniem się od ródła bardzo prędko maleje. Gdyby na podstawie wpływu na igły kompasów ustalono, że podziałało na nie pole magnetyczne o sile 0,05 gausa, a UFO znajdowało się w odległoci około 90 m, oznaczałoby to, że UFO wytwarza pole magnetyczne o sile 500 gausów. Natomiast gdyby UFO było oddalone o kilometr, siła wytworzonego pola magnetycznego wynosiłaby 50000 gausów. Te wartoci, wielokrotnie przekraczajšce siłę ziemskiego pola magnetycznego, sš ważnym wskanikiem, jakš energię wytwarza UFO.
autor: Helmut Lammmer, Oliver Sidla
tłumaczenie: Paweł Pollak