43.4. Niewidzialnoœć dla radaru
29 lipca 2002
Dotšd zajmowaliœmy się tylko mechanizmami, które umożliwiajš urzšdzeniom radiolokacyjnym rejestrację obiektów w przestrzeni powietrznej. W tym kontekœcie powstaje interesujšce pytanie, jak można uciec przed przeczesujšcymi okolicę promieniami radaru.

OdpowiedŸ na nie ma ze wszech miar istotne znaczenie, gdyż wcišż powtarzajš się naoczne obserwacje UFO, które w zasadzie powinny zostać potwierdzone przez położo ne w pobliżu stacje radarowe, a jednak po dokładniejszym sprawdzeniu okazuje się, że tak się nie stało. Abstrahujšc od tego, że w tych przypadkach może chodzić o obiekty UFO kategorii B, istniejš pewnie metody, aby stać się niewidzialnym dla radaru. Rzeczywiœcie, wraz z wprowadzeniem w USA myœliwca Stealth Fighter F-117 i bombowca Stealth Bomber B-2 cel ten został praktycznie osišgnięty. Zajmujšcy się tym dział badawczy firmy Lockheed Martin, nazywany potocznie Skunk Works, dzięki dwóm rozwišzaniom osišgnšł to, że ich samoloty prawie całkowicie wymykajš się radarom przeciwnika.

Do powodzenia samolotów Stealth przyczynił się przede wszystkim ich specjalny kształt. Kanciasty wyglšd F-117 powstał wskutek szczególnych zabiegów konstrukcyjnych. W ich wyniku promienie radaru odbijane sš we wszystkich możliwych kierunkach, tylko nie w stronę nadajnika. To, jak dana powierzchnia będzie odbijać nadchodzšce fale radarowe, można ustalić jedynie za pomocš skomplikowanych obliczeń, a więc i odpowiednio zaawansowanych komputerów. Podczas konstruowania drugiego samolotu Stealth, bombowca B-2, inżynierowie z Lockheed Martin opracowali lepsze metody obliczeniowe. Wykorzystanie przy tym szybszego superkomputera umożliwiło im nadanie nowemu samolotowi bardziej jednolitej i gładkiej powierzchni, która posiadała żšdanš zdolnoœć właœciwego odbijania promieni. Wyjaœnia to różny wyglšd obydwóch maszyn.

Ale skonstruowanie powierzchni o specyficznym kształcie nie oznacza jeszcze stuprocentowej niewidzialnoœci wobec radaru. Inżynierowie z firmy Lockheed Martin musieli wytworzyć dodatkowo specjalnš substancję do pokrycia samolotów. Jest ona w stanie pochłaniać promienie radaru. Zasadnicza trudnoœć polega na tym, że pokrycie musi być skuteczne przeciw szerokiemu zakresowi długoœci fali (od 1 do 140 cm). Jak można było stwierdzić w czasie wojny w Zatoce Perskiej, te problemy techniczne zostały rozwišzane idealnie. W tym kontekœcie wydaje się bardzo prawdopodobne, że nie znana nam, obca technologia umożliwia równie skuteczne wymknięcie się naszej kontroli powietrznej. Powstaje jednak wtedy pytanie, dlaczego, mimo to, na całym œwiecie dokonuje się rocznie setek, jeœli nie tysięcy, nie wyjaœnionych obserwacji radarowych.

autor: Helmut Lammmer, Oliver Sidla
tłumaczenie: Paweł Pollak