Tajemnica czarnych tapirów breveta10 listopada 2002
Obecnie niemal zapomniana odmiana tapira malajskiego, zwanego brevetianus, pokazywanego niegdy w dużych ogrodach zoologicznych. Największy z czterech żyjšcych gatunków tapirów i jedyny tapir Starego wiata, malajski Tapirus indicus ma charakterystyczne białe "siodełko" obejmujšce znacznš częć tułowia i górne partie kończyn tylnych. Jego trzej krewni z Nowego wiata sš jednolicie czarni.
Nic więc dziwnego, że zoologowie byli poruszeni i zaskoczeni, kiedy zobaczyli, iż jeden z dorosłych tapirów malajskich, przysłanych do rotterdamskiego ogrodu zoologicznego z Sumatry wiosnš 1924 roku, nie ma białego "siodełka".
Według doktora K. Kuipera z ogrodu zoologicznego w Rotterdamie, nikt dotychczas nie widział jednolicie czarnych tapirów malajskich. Nawet kapitan K. Brevet z Królewskiej Armii Holendersko-Indyjskiej, który dostarczył tapiry, nigdy nie słyszał o ich istnieniu. A jednak okaz rotterdamski (samiec) wiadczył o tym, że istnieje co najmniej jeden taki tapir. Po upływie kilku miesięcy Brevet przysłał do zoo dwa młode, typowe tapiry malajskie. Jeden z nich wyrósł na zwierzę o jednolicie czarnej sierci.
Widoczny na zdjęciu zwykły tapir malajski ma duży, biały "czarak"
Choć były to niewštpliwie tapiry malajskie, jakie było ich miejsce w systematyce gatunków? Oba okazy schwytano w okręgu Babat na nizinach Palembangu, gdzie żyjš tapiry czarno-białe. Nie można więc było uznać, że tapiry czarne to odrębny morfologicznie podgatunek, występujšcy na innym obszarze geograficznym. Tajemnicze stworzenia pochodziły z tego samego regionu; z innych stron kraju nie docierały wieci o czarnych tapirach. Kuiper stwierdził również, że nie jest prawdopodobne, by ubarwienie okazów można było przypisać prostej mutacji genetycznej. Nie była to czarna odmiana, która może pojawić się w dowolnym czasie w danej grupie okazów o jasnym tułowiu (jak np. czarne pantery w grupie cętkowanych lampartów).
Kuiper potraktował więc czarne tapiry jako przedstawicieli nowo powstajšcej odmiany, która nie zastępuje biało-czarnej na okrelonym terenie (nie będšcej więc podgatunkiem), ale bytuje na danym obszarze geograficznym. W 1926 roku oficjalnie nadał włšczonej do systematyki odmianie łacińskš nazwę Tapirus indicus sp. brevetianus na czeć ich odkrywcy. Obecnie wydaje się jednak, że jednolicie czarne tapiry były mutantami barwnymi, bo nie znaleziono i nie opisano nowych okazów odmiany brevctianus. Dwa rotterdamskie tapiry padły, zanim zdołały spłodzić potomstwo z tapirami czarno-białymi. Nauka straciła więc okazję do zbadania przyczyn genetycznych ich jednolicie czarnego ubarwienia. Obecnie jedyne dowody istnienia tych zwierzšt to ich szczštki zachowane w Muzeum Historii Naturalnej w Leiden. Istnieje natomiast intrygujšca możliwoć, że takie okazy pojawiš się w przyszłoci, a paradoks odmiany brevetianus, czarnych tapirów Starego wiata, ponownie zaintryguje uczonych
autor: Karl P. N. Shuker
tłumaczenie: Dorota Gostyńska
Według doktora K. Kuipera z ogrodu zoologicznego w Rotterdamie, nikt dotychczas nie widział jednolicie czarnych tapirów malajskich. Nawet kapitan K. Brevet z Królewskiej Armii Holendersko-Indyjskiej, który dostarczył tapiry, nigdy nie słyszał o ich istnieniu. A jednak okaz rotterdamski (samiec) wiadczył o tym, że istnieje co najmniej jeden taki tapir. Po upływie kilku miesięcy Brevet przysłał do zoo dwa młode, typowe tapiry malajskie. Jeden z nich wyrósł na zwierzę o jednolicie czarnej sierci.
Choć były to niewštpliwie tapiry malajskie, jakie było ich miejsce w systematyce gatunków? Oba okazy schwytano w okręgu Babat na nizinach Palembangu, gdzie żyjš tapiry czarno-białe. Nie można więc było uznać, że tapiry czarne to odrębny morfologicznie podgatunek, występujšcy na innym obszarze geograficznym. Tajemnicze stworzenia pochodziły z tego samego regionu; z innych stron kraju nie docierały wieci o czarnych tapirach. Kuiper stwierdził również, że nie jest prawdopodobne, by ubarwienie okazów można było przypisać prostej mutacji genetycznej. Nie była to czarna odmiana, która może pojawić się w dowolnym czasie w danej grupie okazów o jasnym tułowiu (jak np. czarne pantery w grupie cętkowanych lampartów).
Kuiper potraktował więc czarne tapiry jako przedstawicieli nowo powstajšcej odmiany, która nie zastępuje biało-czarnej na okrelonym terenie (nie będšcej więc podgatunkiem), ale bytuje na danym obszarze geograficznym. W 1926 roku oficjalnie nadał włšczonej do systematyki odmianie łacińskš nazwę Tapirus indicus sp. brevetianus na czeć ich odkrywcy. Obecnie wydaje się jednak, że jednolicie czarne tapiry były mutantami barwnymi, bo nie znaleziono i nie opisano nowych okazów odmiany brevctianus. Dwa rotterdamskie tapiry padły, zanim zdołały spłodzić potomstwo z tapirami czarno-białymi. Nauka straciła więc okazję do zbadania przyczyn genetycznych ich jednolicie czarnego ubarwienia. Obecnie jedyne dowody istnienia tych zwierzšt to ich szczštki zachowane w Muzeum Historii Naturalnej w Leiden. Istnieje natomiast intrygujšca możliwoć, że takie okazy pojawiš się w przyszłoci, a paradoks odmiany brevetianus, czarnych tapirów Starego wiata, ponownie zaintryguje uczonych
autor: Karl P. N. Shuker
tłumaczenie: Dorota Gostyńska