Postawmy sprawę jasno
Nie namawiam, żeby bezkrytycznie wierzyć w każdą zasłyszaną relację, z góry akceptować teorie nie poparte dowodami, ignorować naukę i odrzucać argumenty sceptyków. Nie miałem ani dość czasu, ani chęci, aby dokładnie studiować okultyzm i mistycyzm i nie chcę zagłębiać się w dziedziny, które są wyłącznie kwestią wiary.Strona ta poświęcona jest zjawiskom niewyjaśnionym, paranormalnym jak i niezidentyfikowanym obiektom latającym. Czyli wszystkiemu co nas dziwi, czego dociekamy i co trapi nasze myśli.
Ostatnio na Forum
- ACTA- 3 dni ciemności
- do Krisa
- Trzesienie ziemi w Polsce! - BRAWO !
- czy ktoś ma jakis kontakt z tamtym światem?
- Przebudzenie Atlantydzkich Kryształów
- Gdyby mrówki miały kapitalizm :-)
- Zapomniana historia Polski i świata
- Święta geometria i struktura rzeczywistości
- Nowy porządek świata
Polecam
22.6. Tama Halta9 lipca 2002
Pomimo zapewnień, jakoby Ministerstwo Obrony nic nie wiedziało o nagraniu pułkownika Halta, pułkownik Sam Morgan, były dowódca bazy w Woodbridge, udostępnił w 1984 roku prawnikowi i badaczowi NOL-i kopię tej tamy. Opisane sš na niej wydarzenia, jakie miały miejsce w nocy z 29 na 30 grudnia, kiedy Halt i inni badali rejon lšdowania oraz przeprowadzali pomiary promieniowania.
22.5. Oficjalne i nieoficjalne zaprzeczenia9 lipca 2002
Historia, jaka sil zdarzyła w Rendlesham Forest, została w dużym skrócie przedstawiona w "Flying Saucer Revicw" w 1981 roku, a jej rozszerzonš wersję opublikowało to samo czasopismo w nastypnym roku, lecz media wykazały małe zainteresowanie. Póniej, w padzierniku 1983 roku, w wyniku ujawnienia notatki Halta, sprawa ta stała się głona dzięki artykułowi autorstwa Keitha Beabcya w "News of the World". Po czyci dlatego, że incydent dostał się na łamy gazety podejmujšcej tematyka sensacyjnš (i co tu ukrywać, brukowš), poważniejsze wydawnictwa natychmiast przystšpiły do "akcji demaskatorskiej". Na przykład Adrian Berry, korespondent naukowy "Daily Telegraph", tak skomentował ten incydent:
22.3. Lotnik Lawrence Warren9 lipca 2002
Jeszcze inny funkcjonariusz służby ochrony twierdzi, że był wiadkiem lšdowania NOL-a, mianowicie starszy szeregowy Lawrcnce Warren, który stacjonował w tym czasie w Bentwaters. Mimo że z poczštku obawiał się o życie, jako pierwszy wiadek przekazał publicznie swoje dowiadczenia i również jako pierwszy wymienił nazwiska innych wiadków incydentu. Jego wersja zdarzeń różni się w pewnych ważnych szczegółach od relacji innych obserwatorów, ale w moim przekonaniu zasługuje, by jš tu przedstawić. Warren zaprowadził mnie do miejsca, gdzie w nocy z 28 na 29 grudnia zdarzył się incydent, na pole Capel Green, położone pół mili od wschodniej bramy bazy RAF-USAF w Woodbridge. Sprawiał wrażenie, że mówi prawd o swoim uczestnictwie w obserwacji.
22.4. Sierżant Adrian Bustinza9 lipca 2002
Sierżant Adrian Bustinza ze służby ochrony, pełnišcy w tym czasie funkcję rozprowadzajšcego warty eskadry "C" w Woodbridge, w 1984 roku przekazał swojš wersy zdarzeń amerykańskim badaczom, Rayowi Boeche'owi i Scottowi Colbornowi, a Boechc udostępnił mi kopię zarejestrowanego wywiadu.
22.2. Sierżant Jim Penniston9 lipca 2002
Sierżant Penniston potwierdza, że podczas pierwszego incydentu jakie nie rozpoznane "straszydło" zostało namierzone przez Wschodni Radar i lotnisko Heathrow w Londynie i że kontakt z tym czym utracono w odległoci około piciu mil od bazy w Bentvvaters. Potem otrzymał od przełożonych polecenie udania się do wschodniej bramy i skontaktowania ze starszym szeregowym Burroughsem. Przybywszy w rejon pierwszej obserwacji i spotkawszy się z Burroughsem i innymi funkcjonariuszami ze służby ochrony, którzy z zadziwieniem wpatrywali się w owo wietlne zjawisko, dojrzał wyrany kształt i podszedł doń bliżej, co wymagało nie lada wysiłku, albowiem miał wrażenie, że napotyka niewidzialnš barierę.
22.1. Szeregowy John Burroughs9 lipca 2002
Zmiana przybyła do wschodniej bramy, żeby zbadać rejon "katastrofy". Jednym z członków patrolu był starszy szeregowy John Burroughs, który w oficjalnym sprawozdaniu pisał:
22. Bliskie spotkania w pobliżu baz RAF-u9 lipca 2002
W niespełna dwa tygodnie po incydencie w Londynie miały miejsce jedne z najbardziej sensacyjnych obserwacji NOL-i, o jakich kiedykolwiek meldował personel wojskowy. Działo się to w Rendlesham Forest, tuż poza terenem dwu baz 81. Skrzydła myliwców taktycznych amerykańskich sił powietrznych, znajdujšcych się na terenie baz RAF-u w Woodbridge i Bentwaters, w pobliżu Ipswich, w hrabstwie Suffolk (zamkniętych w 1993 roku). Poniżej cytuję oficjalny raport z 13 stycznia 1981 roku, skierowany do Ministerstwa Obrony przez podpułkownika (potem pułkownika) Charlesa Halta, ówczesnego zastępcę dowódcy amerykańskiej bazy sił powietrznych:
21. Brytyjski samolot ledzony przez NOL-e9 lipca 2002
Choć poniższe zdarzenie jest często przywoływane w literaturze ufologicznej, włšczyłem je do niniejszej strony, gdyż osobista relacja głównego wiadka jest mniej znana, choć szczegółowsza od tej, którš przytaczano w poprzednich wersjach.
20. Pierwsza debata w Izbie Lordów9 lipca 2002
18 stycznia 1979 roku miała miejsce historyczna debata nad sprawš NOL-i. Po raz pierwszy w siedemsetletnich dziejach Izby Lordów dyskutowano nad tak kontrowersyjnym tematem. Debatę wywołał hrabia Clancarty, który zmarł w 1995 roku. Sporód wielu członków izby, którzy poparli jego zarzuty pod adresem rzšdu o utaj nianie informacji, najbardziej zajadły okazał się hrabia Kimberley, były rzecznik do spraw przestrzeni powietrznej:
19.3. Oficjalne reakcje9 lipca 2002
Major lotnictwa P. Bissky, reprezentujšcy Królewskie Kanadyjskie Siły Powietrzne, stwierdził, że cała ta sprawa to mistyfikacja. Tymczasem w owiadczeniu Narodowej Rady Badania Obiektów Niemeteorycznych (tzn. NOL-i), Akta Doniesień (Departament Obrony Narodowej, DND 222) czytamy: "Grupy badawcze DND i RCMP nie były w stanie dostarczyć dowodów, dzięki którym można by podważyć relację pana Michalaka". Aanaliza kryminalistyczna dokonana przez RCMP "nic dostarczyła wniosków mogšcych tłumaczyć spłonięcie" ubrania Michalaka.